Vitesse en het landskampioenschap deel 1

Vitesse en het landskampioenschap deel 1

Deel 1 l Deel 2 l Deel 3

Wordt tegenwoordig de nummer één van de Eredivisie onze nationale kampioen, vroeger ging dat heel wat anders. Tot de invoering van het betaald voetbal werkten de voetbalclubs in regionale competities een onderling programma af. Vervolgens speelden de kampioenen hiervan, weliswaar in verschillende opzetten door de jaren heen, om het landskampioenschap. En 'ons' Vitesse was hier aan het eind van de vorige eeuw al bij betrokken. Reeds twee jaar na de oprichting van de club meldde Vitesse zich begin september 1894 aan als lid van de Nederlandse Voetbal- en Athletiekbond (N.V.en A.B.). Wel stelde de club als voorwaarde dat er een Gelderse competitie zou worden georganiseerd. Sinds de oprichting van de Bond (op 8 december 1889) waren er verschillende seizoenen voornamelijk westelijke clubs tot de competities toegelaten.

Vitesse anno 1894

Pas in het seizoen 1893/1894 speelden drie clubs in een volledig oostelijke klasse een, weliswaar kleine, onderlinge competitie. Nog een seizoen later vormden naast Vitesse de tevens nieuw toegetreden Gelderse clubs Get-On (Wageningen), Quick (Nijmegen) en Voorwaarts (Tiel), aangevuld met Victoria uit Den Bosch een nieuwe klasse in het oostelijk rayon. Het competitiedebuut van de Arnhemmers (17-0 winst bij Victoria!) luidde het begin in van gelijk een kampioenschap. Ook tijdens de seizoenen die volgden was Vitesse afgetekend de beste van het oosten: viermaal achtereen werd het klasse-kampioenschap, vanaf 1896/1897 verdeeld in een 1e en 2e klasse, behaald.

Vitesse anno 1897 met het vroegere blauw-witte tenue.
Staand v.l.n.r.: Van Rossum, Rein Hendriks, Herman Hesselink, Roqué, Jager, Piet Hendriks, Meihuizen.
Zittend v.l.n.r.: d'Arnaud Gerkens, Jacobsen, Lutjens, Willem Hesselink

Toen de voetbalbond, inmiddels de Nederlandse Voetbal Bond (N.V.B.) genaamd, voor het seizoen 1897/1898 besloot middels een beslissingswedstrijd tussen de kampioen uit de westelijke 1e klasse en de oostelijke 1e klasse een algemeen Nederlands kampioen aan te wijzen was Vitesse dus gelijk van de partij. Voordien werd de kampioen van de westelijke 1e klasse automatisch de landskampioen. Eindelijk werden clubs uit het oosten iniedergeval in staat gesteld de eerlijke strijd met het tot dusver altijd vooropgestelde westen aan te gaan en de nationale voetbaltitel binnen te halen!

In deze allereerste wedstrijd om het kampioenschap van Nederland diende Vitesse op 24 april 1898 aan te treden tegen het succesvolle elftal van titelverdediger R.A.P. (tevens eerder landskampioen in 1892 en 1894) uit Amsterdam. Het duel werd op neutraal terrein in Utrecht (op het veld van Hercules) afgewerkt. Zoals voor de wedstrijd al duidelijk was kwam Vitesse voor een te grote opgave te staan en ging men toch eervol met 4-2 ten onder. Grote uitblinker bij de tegenstander was J. Hisgen. Hij nam de totale Amsterdamse produktie voor zijn rekening. Van Arnhemse zijde konden alleen Willem Hesselink en De Villeneuve tussentijds wat terugdoen. Na al deze successen moest Vitesse voor even een stapje terug doen. Na vier magere jaren legde men tijdens het jubileumjaar (tien jarig bestaan van de club in 1902) de basis voor een terugkeer naar de top.

Aan het einde van het voetbalseizoen 1902/1903 leverde dat eindelijk weer eens een kampioenschap op. Men kon zich nu opmaken voor de gewijzigde opzet tot het bepalen van de landskampioen. Voor het eerst week de voetbalbond af van de beslissings-wedstrijden (tussentijds veranderd in een uit- en thuiswedstrijd in plaats van op neutraal terrein) tussen de westelijke en oostelijke kampioenen. Ook de kampioen uit de sterke westelijke 1e klasse B werd betrokken bij de play-offs zodat er een kleine competitie tussen drie verenigingen noodzakelijk werd. Vitesse startte deze kampioenscompetitie op 22 maart 1903 tegen de nieuw toegelaten kampioen, Volharding uit Amsterdam. Het bleek dat de Arnhemmers heel wat meer tegenstand te wachten stond dan in de eigen klasse. Toch werd tegenstander Volharding met ruime cijfers (4-2) verslagen.

Dat dit echter niet zonder slag of stoot ging viel een dag later in de Arnhemsche Courant te lezen: " Vitesse was sterker, doch als men weet dat de stand respectievelijk was: 1-0 (in Volharding's voordeel), 1-1, 2-1 (in Vitesse's voordeel), 2-2 en daarna 3-2 en 4-2 kan men begrijpen hoe vinnig den strijd was." De returnwedstrijd enkele dagen later leverde dan ook een bijna even grote nederlaag voor Vitesse (4-1) op. Vervolgens moest men in Arnhem aantreden tegen H.V.V. (Den Haag), de grote titelkandidaat. Al voor de rust kwam de thuisclub op een grote achterstand te staan; 1-3. Na de rust was Vitesse nog wel sterker, maar steeds stuitte men op de uitblinkende verdediger Miel Mundt of op doelman Coops. En toen tien minuten voor tijd er toch nog enige hoop in de Arnhemse harten ontsprong werd het doelpunt van Boone door scheidsrechter Groothoff zeer dubieus wegens buitenspel afgekeurd.

Deze scheidsrechter voldeed ook in de ogen van de verslaggever zeer slecht: "Zeer zeker jammer is het dat het bestuur der Ned. Voetbal bond een dergelijk, geheel ongeschikt persoon afvaardigde om in een zoo belangrijken wedstrijd de zeer zeker zware taak van scheidsrechter te vervullen". Aanvoerder Willem Hesselink tekende namens Vitesse dan ook persoonlijk protest aan tegen de arbiter. Hoe deze kwestie verder ging verteld het verhaal niet, wel liet één van de H.V.V.-spelers zich nog ontvallen dat zij iniedergeval niet te klagen hadden over de leiding die middag; "Waarom zouden wij protest aanteekenen, de man was ons veel te goedgunstig". Ondanks alles bewezen de Hagenaars in hun thuiswedstrijd tegen Volharding (5-0 winst) toch de besten van Nederland te zijn. Ook in de drie voorgaande edities was H.V.V. als sterkste uit de bus gekomen zodat voor de vierde maal op rij het landskampioenschap gevierd werd.

De slotwedstrijd H.V.V.-Vitesse had hierdoor veel van zijn belang verloren. Toch stelden beide partijen buitengewoon prijs op een eervol resultaat. H.V.V. kon ongeslagen eindigen en Vitesse de tweede plaats behouden. Om dit te bereiken mocht met niet meer dan hoogstens één doelpunt verschil verloren worden. Beide teams kregen hun zin: door de 1-0 zege van H.V.V. eindigde Vitesse met de doelcijfers 6-10 net boven Volharding (doelcijfers 7-12).

Voorlopig was dit de laatste keer dat Vitesse zich in de top van het Nederlandse voetbal meldde. Weer volgden enkele matige seizoenen in de 1e oostelijke klasse. In 1909 waren de Arnhemmers eindelijk weer eens dicht bij een kampioenschap, echter werd door een gemiste strafschop in de thuiswedstrijd tegen de direkte concurrent Wilhelmina uit Den Bosch (einduitslag 1-1) nét dat ene puntje verspeeld dat men tekort kwam voor de titel dat jaar. Pas in 1913 viel er echt weer een kampioenschap te vieren in Arnhem. Zo mochten de geel-zwarten na exact tien jaar weer gaan deelnemen aan de strijd om de landstitel!


Deel 1 l Deel 2 l Deel 3 l 
https://cleanmat.eu/nl https://cleanmat.eu/nl