Hans Bleijenberg

Hans Bleijenberg

Hans BleijenbergHans begon zijn carriére in de jeugd van Blauw-Wit waar zijn vader Wim Bleijenberg in het eerste voetbalde. In de jeugd heeft Hans eerst bij Go Ahead en AGOVV gespeeld om vervolgens in de betaalde jeugd van Go Ahead terug te keren. Bij de club uit Deventer maakte Hans in het seizoen 1971-’72 tegen MVV zijn debuut in het betaalde voetbal.

Na twee seizoenen vertrok Hans met Leo Beenhakker naar Cambuur. Hier speelde hij in het seizoen 1973-’74 en vertrok na de winterstop van het seizoen 1974-1975 naar het Eindhoven van Rinus Goossens.In datzelfde seizoen promoveerde Eindhoven via de na-competitie, o.a via een 1-5 uit overwinning op ons Vitesse. Drie seizoenen speelde hij voor deze club waar hij 29 keer het net vond. In het laatste seizoen in 1978 volgde degradatie naar de eerste divisie.

Onze toenmalige trainer Henk Wullems polste Hans voor een overgang naar ons gepromoveerde Vitesse. Voor een transfersom van 250.000 gulden kwam hij naar Arnhem. Hans heeft eind jaren zeventig alle drie de eredivisie jaren bij Vitesse gespeeld. Ook de twee seizoenen daarna, in de eerste divisie, speelde Hans nog bij Vitesse.

In dat laatste seizoen liep hij een liesblessure op, maar hij kon na enkele maanden tegen Eindhoven weer spelen. De pech bleef hem echter achtervolgen……. In de thuiswedstrijd tegen Heerenveen scheurde hij zijn enkelband en brak tegelijkertijd zijn kuitbeen. Dit was het begin van het einde van zijn loopbaan.

Na een zware revalidatie besloot Hans aan het begin van het seizoen 1980-‘81 een punt achter zijn doelpuntrijke carriére te zetten.  

Trainer

Na zijn actieve voetbalperiode begon Hans gelijk zijn trainersloopbaan bij SC. Westervoort. Hier trainde hij twee seizoenen lang de eerste selectie. Hierna volgde twee seizoenen Vydo en daarna vier seizoenen Wivos, dit was tevens zijn tot nu toe langste periode als trainer bij een club. Daarna zette Hans zijn trainerscarrière voort bij Worth-Rheden, ditmaal voor drie jaar.

In de seizoenen 1995-’96 en 1996-’97 bracht Hans zijn trainerstijd door bij de Arnhemse Boys. Vanaf 1997 traint Hans de hoofdselectie van Be Quick Zutphen, wat dit seizoen uitkomt in de zondag 2é klasse. Waar hij nog een contract heeft voor 1 jaar..

Interview

Natuurlijk was er die trap naar beneden naar het veld toe. Je kreeg echt 'kippenvel' als je die trap voor de wedstrijd afliep. Ik had ook het idee dat tegenstanders bang waren als ze naar beneden liepen.

Omschrijf jezelf eens als voetballer en waar komt je bijnaam “de kont” vandaan?

Ik was een type voetballer a la Gerd Muller. Ik was klein en gedrongen maar ik was sterk in de kleine ruimte. Ik draaide kort bij mijn tegenstander weg en verscheen dan snel bij de eerste paal. Verder kan ik zeggen dat mijn sprongkracht uitzonderlijk was. Voor mijn lengte kwam ik een behoorlijk eind van de grond af bij een luchtduel om de bal. De bijnaam "de kont" is eigenlijk ontstaan door mijn overgrootvader. Hij was vroeger kleermaker en hij liep altijd met een wandelstok met zijn kont naar achteren. Door de jaren heen hebben mensen mij die naam meegegeven, maar eigenlijk is die naam door mijn overgrootvader ontstaan.

Wie waren er belangrijk in je carrière?

Ik kan me voorstellen dat met name je vader veel invloed op je heeft gehad.

Ja, natuurlijk heeft mijn vader veel invloed gehad op mijn carrière. Ik kreeg het thuis met de paplepel ingegoten. Mijn vader was vroeger ook voetballer en heeft het zelfs nog tot international geschopt. Hij speelde vroeger onder andere bij Ajax en speelde in totaal drie interlands. Ook heb ik veel gehad aan Dr. Fadhronc en natuurlijk aan Rinus Goossens. Goossens wist precies wat een speler nodig had, hij is de trainer die het meest uit mij heeft gehaald. Bij hem kregen we duurlopen, daar had ik als speler een gruwelijke hekel aan. Maar hij trainde ook vooral op de sterke punten van een speler, in mijn geval het afwerken op de goal.

Hoe was in die jaren de band met de supporters?

Na de wedstrijd bleven we vaak in de kantine hangen om met supporters wat te kletsen over de wedstrijd. We moesten ook altijd even naar het spelershome, maar we gingen daarna zo snel mogelijk terug naar de kantine. Gezellig bij Peter Albers en zijn moeder Rietje aan de bar hangen. Bij hun in de kantine was het altijd een stuk gezelliger dan in het spelershome.

Jullie stonden bekend als feestgangers in die tijd. Hoe lagen de verhoudingen binnen de spelersgroep en hoe was de sfeer binnen de groep?

De sfeer was goed in de groep, met name de oudere spelers als Joop Heezen, Dick Mulderij, Ben Nijhuis en Wimke Meijers namen het voortouw als er dingen geregeld moesten worden. Op de momenten dat er niets meer op het spel stond kon er aardig gefeest worden.

Kun je wat leuke anekdotes uit die periode noemen?

We moesten een keer een wedstrijd spelen in Spanje tegen Malaga. Onze trainer, Henk Wullems, had ons gezegd om half twaalf naar bed te gaan. Maar wij hadden natuurlijk hele andere plannen. We hadden vijf taxi's geregeld om eens flink door te zakken in een kroeg in de stad.Om een uurtje of vier kwamen wij weer terug bij het hotel maar we hadden nog geen zin om naar bed te gaan dus besloten wij nog een afzakkertje te nemen in een kroeg tegenover het hotel. En wie zat daar aan de bar??? Henk Wullems, de trainer. We schrokken ons kapot natuurlijk!! We zijn daar toch tot diep in de nacht blijven hangen, maar s'morgens kregen we uiteraard een flinke zware training van de trainer. Dat zijn van die dingen die je altijd bij blijven natuurlijk.

Heb jij ook iets speciaals met Monnikenhuize? Omschrijf de sfeer eens als je het veld opkwam.

 Natuurlijk was er die trap naar beneden naar het veld toe. Je kreeg echt kippenvel als je die trap voor de wedstrijd afliep. Ik had ook het idee dat tegenstanders bang waren als ze naar beneden liepen, de herrie van de tribune's als we die trap afkwamen……..Vaak stonden we al een uur of twee voor aanvang van de wedstrijd in onze gewone kleren bovenaan de trap. De supporters gingen dan al flink tekeer als ze ons zagen.

Zijn er doelpunten die je speciaal zijn bijgebleven?

Ja natuurlijk, de 1-0 tegen Ajax thuis bijvoorbeeld. Niet te vergeten het doelpunt tegen Feyenoord wat werd afgekeurd, het werd uiteindelijk 2-2. Tijdens mijn periode bij Eindhoven speelden we tweemaal uit tegen de rivaal PSV, waarvan één wedstrijd in de kwartfinale van de KNVB-beker. We verloren die wedstrijd met 7-1, maar ik was degene die scoorde voor Eindhoven. De andere wedstrijd voor de competitie verloren we met 2-1 ook hier scoorde ik het enige tegendoelpunt tegen de toenmalige PSV-keeper Jan van Beveren. Voor de supporters van EVV-Eindhoven waren dit belangrijke doelpunten. Ook in de na- competitie heb ik voor Eindhoven een belangrijke goal gemaakt tegen Groningen. Mede dankzij dat doelpunt promoveerde Eindhoven naar de eredivisie.

Ben jij net als zovele voetballers na je carrière in zo'n zwart gat gevallen?

Nee, want ik ben na mijn carrière altijd met voetballen bezig geweest. Ik had er geen tijd voor om in dat zwarte gat te vallen. Ik heb mijn carrière vrij abrupt afgebroken. Ik raakte zwaar geblesseerd, ik brak mijn kuitbeen en ik scheurde mijn enkelbanden……. Ik besloot toen om ermee te stoppen. Achteraf kun je zeggen dat het misschien te vroeg was. Daar heb ik later nog wel spijt van gehad.

Hoe hebben jullie de degradatie in het seizoen '79-'80 ervaren?

Voor ons gevoel kwam dat vrij gelaten over, die wedstrijd tegen MVV uit.

Nou, eigenlijk zou ik die wedstrijd in Maastricht niet spelen. Ik had namelijk een knieband verrekt. Die wedstrijd heb ik met pijnstillers toch gespeeld, in de rust kreeg ik er nog een spuit bij. Het stond toen 1-1 en we moesten winnen om erin te blijven, tegelijkertijd moest NAC wel verliezen. Het werd uiteindelijk 2-2 en we vlogen eruit…….Na de wedstrijd kreeg ik nog een gele kaart wegens aanmerkingen op de leiding. Maar gelaten waren we zeker niet. We zijn een dag van tevoren al naar Maastricht gegaan en we dachten het echt nog te kunnen redden. Ondanks dat ik twee keer scoorde is het helaas niet gelukt.

Zie je nog wel eens spelers uit die tijd?

Ja hoor, ik spreek Ben Nijhuis en Wimke Meijers nog wel eens.

Hoe lagen de salarissen van toen in verhouding met nu?

Er is natuurlijk wel een behoorlijk verschil met toen. Spelers verdienen nu veel meer. Wij waren in die tijd semi-profs en hadden er vaak nog een baan bij. Voetbal is ook meer werk geworden heb ik het idee, er gaan zulke enorme bedragen in om. De belangen in het hedendaagse voetbal zijn enorm toegenomen als je het vergelijkt met mijn periode in het betaalde voetbal.

Wat doe je tegenwoordig, Hans?

Ik werk bij de gemeente bij de dienst stadsbeheer.

Zie je nog wel eens wedstrijden van Vitesse?

Bijna nooit, ik heb het veel te druk met mijn eigen club. Het trainerschap bij mijn club vergt veel tijd. De trainingen door de week en dan de wedstrijden in het weekend. Ik kom er helaas niet aan toe.

Wat is volgens jou de beste spits die Vitesse ooit heeft gehad? Jezelf niet meegerekend uiteraard!!

Vitesse heeft in de loop der jaren vele goede spitsen gehad zoals Bosco Bursac, Terry Hendriks en Wimke Meijers als vleugelspits. Vooral met Wim klikte het goed, we konden elkaar blindelings vinden. Wim kon de bal panklaar bij de eerste paal voor me neerleggen. Voor mij was het dan een koud kunstje om te scoren. Het was zo dat Bosco in een twee spitsen systeem speelde en ik in een drie spitsen systeem. Uit speelden we met twee spitsen en thuis met drie. Nikos Machlas is ook een goede spits. Hij heeft een neusje voor de goal, werkt hard en houdt de voorstopper van de tegenstander constant bezig. Ook is Machlas erg sterk aan de bal. Machlas is voor mij de beste spits die ooit bij Vitesse gespeeld heeft.

Wat is het verschil tussen de verdedigers van nu als je het vergelijkt met de verdedigers uit jouw tijd?

 De verdedigers kunnen tegenwoordig meer meevoetballen, vroeger kwam het meer op fysieke kracht neer. Het systeem bracht ook een andere manier van voetballen met zich mee. Nu wordt er veel 1 op 1 gespeeld waardoor je nu meer voetballende kwaliteiten vereist worden. Toen had je een voorstopper die alleen zijn man uit moest schakelen. Tegenwoordig moet je als verdediger ontzettend oppassen met wat je doet, de camera's registreren alles. Ik kreeg, toen ik op mijn achttiende een van mijn eerste duels in het betaalde voetbal speelde, een elleboog van Laseroms. Daar werd niet over gezeurd. Ernie Brandts was een verschrikkelijke irritante verdediger en ook John Trentelman was erg. Hij vond spugen vrij normaal…….. De goede verdedigers waren in die tijd: Spelbos, Hulshoff en Huyg. De lange houterige voorstoppers hadden mijn voorkeur. Bij deze spelers kon ik goed gebruik maken van mijn sterke punten, b.v. het kort wegdraaien bij de man.

Tot slot Hans, wil jij nog iets persoonlijks zeggen tegen de supporters die in jouw tijd Vitesse bezochten?

Ja, ik moet zeggen dat de band tussen de spelers en de supporters goed was, je voelde ook dat er een band was. Met name de nababbel met de supporters in de kantine is me bijgebleven. Supporters worden tegenwoordig door veel spelers tekort gedaan. Naast het voetbal werkten we erbij, dus eigenlijk stonden wij als spelers meer in de maatschappij. Op maandagochtend ging je met angst en beven naar je werk omdat je commentaar kreeg over een verloren wedstrijd. Daardoor begreep je wel wat er leefde bij de mensen.

 
Foto's Hans Bleijenberg

Op deze pagina vind u verschillende mooie oude foto's uit een grijs Vitesse verleden. Alle foto's zijn in het zwart/wit. En komen uit het persoonlijk foto archief van Hans Bleijenberg die deze ter beschikking heeft gesteld aan de redactie van Vitesse.org.

Bedankt Hans !

[Terug]

 

 

https://cleanmat.eu/nl https://cleanmat.eu/nl