Archief
Bindmiddel - Column Sjoerd Mossou 23/11/2019

Daarstraks belde een redacteur van De Nieuws BV, toevallig mijn favoriete radioprogramma. Hij was bezig met wat research. Wat waren precies mijn ervaringen met het thema 'racisme in het amateurvoetbal'?

Ik moest even heel diep nadenken. Sinds 1986 speelde uw stukjesschrijver - ruwe schatting - een kleine duizend amateurvoetbalwedstrijden. Ik zag er honderden vanaf de zijlijn, vooral in Noord-Brabant, Zeeland en Zuid-Holland. Het aantal racistische incidenten dat ik in al die jaren zag of meemaakte? Nul om precies te zijn. Ik kan me werkelijk niet één geval herinneren, ook niet na een diepe zoektocht door mijn geheugen. Niet dat ik nu per se representatief ben: in mijn huidige team spelen een halve Turk en een halve Pool, dat is het wel zo'n beetje, en West-Brabant is niet het meest cultureel diverse stukje Nederland. Maar toch.

Na deze week van het (anti-)racisme bekroop me stilaan ook een dubbel gevoel. Eerst was er de pure walging van het gedoe in Den Bosch. Daarna kwam de massale, hartverwarmende tegenreactie: niet in de laatste plaats dankzij Georginio Wijnaldum, inspirator van Oranje. Dat had iets moois en relevants: blijkbaar zijn de meeste Nederlanders zo allergisch voor racisme en discriminatie, dat het thema een ongekende storm losmaakte. Kranten, televisieprogramma's, sociale media: je werd bedolven onder de statements, onder de onderzoeken, de meningen. De Voetbalwet werd weer eens afgestoft. De KNVB moest méér doen, de politiek en prompt kwam minister Bruins naar de Johan Cruijff Arena gehold, want er viel wat te scoren.

Maar toch even een oprechte vraag, nu het stof langzaam neerdaalt. Een vraag die in alle commotie amper werd gesteld: hoe groot en wijdverspreid is dit probleem eigenlijk? Hebben we het hier over dieptreurige, maar zeldzame incidenten, of is het echt schering en inslag? Ik bagatelliseer niets, maar in alle redelijkheid neig ik naar het eerste. Veel meer dan een bron van haat, is voetbal juist een ongekend bindmiddel: elk weekeinde komt zo'n beetje de halve wereld samen op onze amateurvelden. Het meeste gaat - echt waar - hartstikke prima.

Topvoetballers van alle kleuren zijn rolmodellen voor de jeugd. De laatste oerwoudgeluiden en racistisch getinte liedjes in stadions? Met eigen oren hoorde ik ze voor het laatst rond 1991 of 1992 - en doof ben ik heus niet. (Foute spreekkoren over 'joden' en 'kanker' zijn minder zeldzaam, laat dat gezegd zijn, maar ook op dat vlak is er veel verbeterd in de laatste twintig jaar.)

Na deze week zou je haast denken dat racisme een specifiek voetbalprobleem is. Dat is het niet natuurlijk. Voetbal is hooguit een uitvergroting van de maatschappij, een verzamelplaats van de massa, een sport in de spotlights. Het kan een magneet zijn voor randdebielen en laten we die randdebielen zo hard mogelijk aanpakken. Maar voetbal is óók de meest diverse, meest toegankelijke sport ter wereld, een cultureel bindmiddel voor mensen uit alle windstreken. Toen juist die kracht in Den Bosch werd bedreigd, stonden legio spelers, clubs, de bond en supporters op tegen racisme, eensgezind en onvoorwaardelijk. Daar kunnen politiek en maatschappij nog wat van leren.


Bron: AD - Sjoerd Massou / Foto's SV Deel online:  
https://cleanmat.eu/nl https://cleanmat.eu/nl