Voor de zusjes Van den Born, geboren en getogen Arnhemse meisjes, is vrije tijd schaars. Vitesse beheerst zodanig hun leven, dat er voor hen nauwelijks tijd overblijft zich met andere dingen bezig te houden. Renate (27) en Sandra (24) slaan zelden een wedstrijd van Vitesse over, terwijl ze naast twee trainingsavonden (woensdag- en vrijdagavond) de zondag invullen met het spelen van wedstrijden in het vrouwenelftal van Vitesse 1892.
Renate (administratief medewerkster) weet zich nog goed te herinneren wanneer ze voor het eerst een wedstrijd van Vitesse bezocht. "Dat was in maart 1989, tegen Go Ahead Eagles. Of ik de uitslag nog weet? 1-0 voor Vitesse." Daarna wist ze geregeld de weg naar Monnikenhuize te vinden. Vanaf 1993 heeft Renate een seizoenkaart. Sandra (groepsleidster in een kinderdagverblijf) had aanvankelijk niet veel op met voetballen. "Voetballen was voor mij achter een bal aanrennen. Ik vond het maar een stomme sport." Maar een jaar of vijf geleden bezweek ze, dankzij haar zus, toch voor het edele spel. Al een jaar of drie gaan beiden nu ook naar elke uitwedstrijd. Altijd met de bus, waarin ze zich in bus 1 een vaste stek hebben weten te verwerven. In het afgelopen seizoen misten ze één wedstrijd (thuis tegen AZ). Hun oma was toen net overleden.
Renate en Sandra behoren inmiddels tot de trouwe fans van Vitesse. Ze beleven de wedstrijden ieder op hun eigen manier, maar stellen wel grenzen. "Ik sta altijd, dat vind ik meer sfeer brengen", zegt Sandra van den Born. "Ik zing niet alles mee. Als ze bijvoorbeeld kanker-Jol zingen, doe ik er niet aan mee. Met dat soort teksten hoef je bij mij niet mee aan te komen. Daar ligt voor mij een grens. Je moet ook geen dingen doen waarmee je de spelers benadeelt, zoals die actie tegen Roda thuis, toen de boel (Zuidtribune, red.) dicht werd gehouden. Dat is ook niet goed voor de club. Ik ben wel een fanatieke supporter. Maar het woord fanatiek wordt zo vaak verkeerd uitgelegd, rellen en zo. Ik steun de club en heb er heel veel voor over. Moet je eens uitrekenen wat alleen de uitwedstrijden al kosten. En als de spelers dan na afloop van een wedstrijd ons niet eens komen bedanken, heb ik er flink de pest over in, zoals in Bordeaux, waar maar vier spelers de moeite namen naar ons vak toe te komen. Of ik nerveus ben voor een wedstrijd? Nee, eigenlijk niet. Van spanning heb ik weinig last, alleen als we tegen NEC moeten, dan wil ik maar één ding en dat is winnen!"
NEC is een hot item. Tegen NEC is alles geoorloofd, meent Sandra. "Ik zing ook niet alles mee. Maar als we tegen NEC spelen en Jol zou fluiten, en als hij dan weer eens tegen ons is, joel ik mee. Dat doe ik alleen in Nijmegen, hoor. Meestal sta ik op de tribune. Je doet dan eerder mee. Alleen in Eindhoven heb ik gezeten. Ik heb last van hoogtevrees. Bij PSV zit je boven in het stadion en de tribunes zijn daar behoorlijk steil. Ik zing alleen als ik er zin in heb. Die Karel Aalbers-spreekkoren hoeven van mij niet meer. Daar word ik zo moe van. We zijn toen wel naar Schiphol geweest, maar ik vind het nu allemaal wat langdradig worden. Je gaat naar het stadion om naar het voetballen te kijken en om je club te steunen. Ik kom er niet voor Karel Aalbers. Een waardig afscheid had hij wel verdiend, want hij heeft toch veel voor Vitesse gedaan. In de laatste wedstrijd tegen Sparta speelde Vitesse zo beroerd dat we begonnen te zingen 'Werken voor je geld'. Zoetebier liep toen wel met zijn hoofd te schudden, maar als je ziet wat die gasten verdienen en je ziet dat ze er geen donder voor doen, hebben de supporters toch wel het recht op die manier hun onvrede kenbaar te maken. Ik vind ook dat de spelers verplicht moeten worden om na afloop de supporters te bedanken. Dat is toch een kleine moeite. Je komt toch juist voor hen."
Over Over de Waal willen de zusjes niet al te veel kwijt. Alleen dit: "Tegen ODW was het weer schandalig. We werden weer afgetroefd op basis van inzet en strijdlust tegen zo'n bij elkaar geraapt stel uit Nijmegen! Ook de terugweg was weer geweldig geregeld door de plaatselijke politie. Na een stenenregen en rondvliegend glas zullen we volgend jaar de wedstrijd wel moeten volgen via de radio of tv."
Aan Inter uit houden Renate en Sandra de beste herinneringen. "Dat had ik voor geen goud willen missen", blikt Sandra terug op het uitstapje van vorig jaar november naar Milaan. "We zijn toen 's maandags al vertrokken en zaterdags teruggegaan. Dat was onvergetelijk. We zijn ook naar Bordeaux en Lens geweest, maar Milaan was echt fantastisch. Wat een geweldige sfeer hing daar in het stadion." Renate valt haar zus bij. "Op het plein in het centrum van Milaan kwamen de supporters bij elkaar. Hartstikke gezellig was het er. In het stadion zorgden wij voor de meeste sfeer. Je hoorde je ons anderhalf uur lang boven de Italianen uitkomen. Er waren dan wel niet zo veel Inter-supporters, maar toch. Vitesse speelde toen ontzettend goed, Eigenlijk hadden we daar moeten winnen, dan was het feest helemaal compleet geweest."
Het gesprek komt ook op het Vitesse van vandaag, de verwachtingen en Ronald Koeman. Renate: "Het is natuurlijk balen dat we geen Europees voetbal gehaald hebben, maar ik denk dat we het dit jaar wel halen. Koeman moet maar bewijzen dat hij een toptrainer is. Voor het eerst sinds jaren spelen we geen Europees voetbal. Wat Koeman, na de bekernederlaag in Sittard, gedaan heeft met het elftal heeft wel effect gehad. In de competitie tegen Fortuna en Sparta was het zo slap. Hij heeft ze weer op scherp gekregen. Maar eigenlijk hoeft dat niet nodig te zijn. Het belangrijkste is dat de spelers iets voor elkaar over hebben en voor elkaar willen vechten", stelt Renate. "Dan krijg je pas een hecht team", voegt Sandra eraan toe. "Onder Ten Cate hebben we het mooiste voetbal gezien. Aanvallend was het genieten geblazen. We kregen toen ook veel doelpunten te zien. Bij Neumann was het al een stuk minder en onder Jorge was het ook al niet veel bijzonders. Koeman heeft wel veel ervaring als speler, maar niet als trainer. Hij moet nog groeien. Tegen PSV was het echt goed. Dat geeft hoop voor de toekomst. Laat Koeman er eerst maar eens voor zorgen dat we volgend jaar Europees voetbal spelen."
Gevraagd naar hun favoriete speler, is voor Renate de keus makkelijk. "Stefanovic. Niet dat ik hem een superlekker ding vind, maar het is een goede voetballer. In de verdediging kun je hem eigenlijk niet missen. Wie ik een knappe speler vind? Ja, De Marchi is wel een knappe vent." Sandra komt schoorvoetend met wat namen op de proppen. "Eh… Van der Schaaf en Nanu, die laten het nooit afweten, en Janssen, die werkt ook altijd hard. De knapste? Louis Laros, die ziet er niet verkeerd uit. Die mag er wel wezen."
Bij Vitesse 1892 is een zaterdagteam ondergebracht dat voornamelijk bestaat uit Vitesse-supporters die zelf ook een balletje willen trappen. Als de supporters wel een eigen voetbalteam op de been kunnen brengen, dan moeten de meiden dat ook kunnen. Vorig jaar werd de daad bij het woord gevoegd, en vanaf die tijd is Vitesse 1892 ook met een vrouwenteam in de competitie vertegenwoordigd. Renate en Sandra maken er ook deel van uit. Sandra, die het vooral van inzet moet hebben, heeft een vaste stek als rechtsback weten af te dwingen. Renate, die zowel op het middenveld als achterin goed uit de voeten kan, speelt pas twee maanden in het team. Een knieschijfkwetsuur belette haar eerder op het voetbalveld in actie te komen. Vitesse en Vitesse 1892 zijn hun passies. Dat bepaalt goeddeels het leven van Renate en Sandra van den Born, en af en toe naar Meneer Van Dijk, hun favoriete kroeg in de Arnhemse binnenstad.
