Voetbal is doorgaans een heerlijke sport om naar te kijken. Zoals op een onverwacht mooie avond eind september in Wijchen, waar Rick Hilgers afscheid nam met een wedstrijd van zijn huidige vereniging AWC tegen een ploeg oud-Vitessenaren, met onder anderen Edward Sturing, Frans Thijssen en Theo Bos in de gelederen, aangevuld met Ronald Koeman. Sturing was aanvoerder en duidelijk hoorbaar de coach in het veld: "Rechts Thijs, links Ronald, jouw man Theo." Deze drie ex-profvoetballers volgden zonder morren de aanwijzingen van hun aanvoerder op. Voetbal wordt steeds ruwer. De overtredingen van de duur betaalde heren voetballers worden almaar grover. Ik denk (en ik niet alleen) dat het gedrag in het veld ook overslaat op de tribunes, met alle gevolgen van dien. De elleboog lijkt wel bij het spel te gaan horen. De trap van achteren zou aangepakt worden, maar welke scheidsrechter treedt daar echt tegen op? Ook Vitesse-spelers vergrijpen zich eraan. Voetbal is een sport die niet door heilige boontjes gespeeld hoeft te worden, maar er bestaat een groot verschil tussen hard en gemeen spel.
Ongetwijfeld is het verhaal van Willem van Hanegem en Johan Neeskens bekend. Zij namen in een belangrijke interland tegen België om de beurt Pol van Himst in de tang. Toen Van Himst tegen het einde van de wedstrijd trekkebenend en steunend over het veld sjokte, en allang geen invloed meer had op het spel, vroeg Van Hanegem aan Neeskens: "Wat hep hij?" Neeskens antwoordde daarop: "Hij hep pijn Willem." Dat was uit de tijd toen heel de wereld nog genoot van het Nederlandse voetbal, dat soms hard maar zelden gemeen was. Nu geniet de wereld (even) niet van ons voetbal en beginnen we in Nederland steeds gemener te schoppen en te slaan.
Is het uit frustratie? Spelers verdienen behoorlijk veel geld. Dat mag, maar ze matigen zich te gauw een arrogante houding aan. Het is elke keer hetzelfde: meneer presteert ondermaats, wordt ernaast gezet en zegt in de pers: "Dit moet niet te lang duren, anders ben ik weg." Ik zou zeggen: weg met spelers die zo ingesteld zijn. Laatst, toen we op weg waren naar een wedstrijd van Vitesse, zag ik in de spiegel van de auto een zwarte Audi aan komen rijden. Wij reden 120. De meneer met de Audi kwam bekant op onze achterbumper zitten en bleef maar doordouwen. Ik had nog niet ingevoegd of hij vloog me al voorbij en ging meteen bij een ander tegen de achterbumper hangen. Wij hadden hem al herkend. Het bleek een op dat moment geblesseerde Vitesse-speler te zijn. Hij kon aan onze kleding zien dat wij supporters van zijn werkgever waren en ook in de andere auto waren Vitesse-supporters als zodanig te herkennen. Dat het commentaar in onze auto weinig lovend was, hoeft geen betoog.
Ook de inzittenden van de andere auto lieten duidelijk blijken, door het opsteken van een middelvinger, deze arrogante rijstijl belachelijk te vinden. Ook buiten het veld menen sommige voetballers blijkbaar buiten de wet te staan of dat de verkeersregels er alleen maar zijn voor simpele supporters en niet voor profvoetballers in dikke bolides. Dat voetballers veel geld verdienen is hun van harte gegund, als ze ons maar van hun spel laten genieten. De Stones verdienen ook veel, en van hun muziek genieten miljoenen mensen over de gehele wereld. Gemeen en hard, kritiek op iedereen behalve op zichzelf, dat is het beeld dat steeds meer mensen van voetballers beginnen te krijgen. Zeker die mensen die ook weer eens overwegen naar het betaalde voetbal te gaan kijken, maar die dat nu maar achterwege laten vanwege de achterlijke overtredingen op het veld, de weer de kop opstekende supportersrellen en de arrogantie van veel voetballers in en buiten het veld. Op hun knieën uit dankbaarheid voor onze aanwezigheid in het stadion hoeft uiteraard ook weer niet, maar gepast respect voor de toeschouwers en supporters is toch niet te veel gevraagd. Juist zij maken het mede mogelijk dat spelers vette salarissen op kunnen strijken en in dikke bolides kunnen toeren.
