Tekst: Dennis van kesteren
Foto's: Geranda Kooymans-Vos

Op 16 januari bestond de supportersvereniging van Vitesse precies tien jaar. Dit jubileum is groots gevierd in Musis Sacrum. Maar waar en door wie is de supportersvereniging (nieuw) leven ingeblazen? Hoogste tijd om de mensen van het eerste uur eens aan het woord te laten.

"Het plan om een supportersvereniging op te starten is ontstaan in het voorjaar van 1991", vertelt Ralph Decker. "Op 5 mei 1991 zaten we gezellig met z'n allen wat te drinken bij Rob Teerink thuis, toen het onderwerp supportersvereniging weer eens ter sprake kwam. We waren het erover eens dat er een supportersverenging moest komen en vanaf dat moment hebben we onze schouders eronder gezet." Op dat moment was er een vaste groep Vitesse-supporters die bestond uit Rob Teerink, Hans Meijer, Ronnie Lankwarden, Johan Wagendorp, Jeroen Matser, Astrid Gerrits en Ralph Decker. Er broeiden wel wat ideeën. 

Meestal werden die besproken op de maandagavond in de kantine van Vitesse, onder toeziend oog van Henk van Arnhem. Dat was een ideale plek om ideeën uit te wisselen, want iedere maandagavond was er wel wat te doen op Monnikenhuize (een kaartavond voor het personeel, spelers met blessures werden er behandeld en het tweede elftal van Vitesse speelde toen op die avond er zijn thuiswedstrijden). 

"We zaten gezellig met zijn allen bij elkaar een biertje te drinken en spraken geregeld met Henk over de plannen voor een supportersvereniging", herinnert Johan Wagendorp zich. "De oude supportersvereniging was in 1983 ter ziele gegaan. Er was dus al een tijd niets meer voor de supporters, en daar moest verandering in komen." Ralph valt hem bij. "Een jaar voordat wij een nieuwe supportersvereniging wilden beginnen, was er in Vak DD (op Monnikenhuize het vak waar de harde kern van de Vitesse-fans stond, red. DvK) ook het idee gelanceerd om een supportersvereniging op te richten. Doordat er op organisatorisch gebied veel was misgegaan, is die vereniging er nooit gekomen. Ronny - spoky - Jasperse is toen wel bij ons in het bestuur gekomen. We hadden in het begin iedere maand een gesprek met Karel Aalbers, die positief tegen onze ideeën aankeek. Maar dat betekende niet dat we meteen alle medewerking kregen. We moesten met goed onderbouwde ideeën komen, anders werden de plannen door Karel zo van tafel geveegd. 

Ook werd er toen geregeld met Rein Papenburg gesproken. Die man was altijd op het stadion en hij had altijd alle tijd voor ons. Van Vitesse hebben we toen na veel onderhandelen en begrotingen indienen een lening gekregen van f 3.650, zodat we alles goed op poten konden zetten."

Doelstelling
De nieuwe vereniging had vrij snel haar doelstellingen bepaald. Er moest een vereniging komen voor alle supporters. Vitesse was gepromoveerd naar de eredivisie, maar er was bijna niets van de club te krijgen. Dat moest veranderen, want de supporters moesten fanartikelen van hun club kunnen kopen bij het stadion. Ook wilde de vereniging supporters in staat stellen gezamenlijk de uitwedstrijden te bezoeken. En er moesten supportersavonden komen, gewoon gezellig met elkaar. Een club voor supporters, voor jong en oud, voor iedereen. Het bestuur bestond uit mensen van de staantribune, zittribune overdekt en onoverdekt. Later is Piet Bogers (onlangs overleden) toegevoegd aan het bestuur. Piet was iemand die zich inzette voor de belangen van rolstoelers, hij was een serieuze man. Door hem aan het bestuur toe te voegen liet de vereniging zien er echt voor iedereen te zijn. Al snel verliet Jeroen Matser het bestuur; hij vond al dat bestuurlijke gedoe maar niets. 

In de periode van mei 1991 tot januari 1992 werd heel veel werk verricht. De vereniging moest worden ingeschreven bij de Kamer van Koophandel, er moest naar een notaris worden gegaan voor de statuten, en talloze andere organisatorische zaken moesten worden geregeld. Ralph Decker werd voorzitter ('alleen maar omdat hij een grote mond had, ' laat Johan zich gniffelend ontvallen), de functie van secretaris/penningmeester werd toegewezen aan Hans Meijer, Johan Wagendorp werd belast met de activiteitencommissie, Piet Bogers ging zich bezighouden met zaken omtrent de rolstoelers en Rob Teerink werd hoofd busreizen en ontfermde zich bovendien over de supportersartikelen. Astrid Gerrits maakte geen deel uit van het bestuur, maar vanaf het eerste moment heeft zij zich altijd bekommerd over de lief-en-leed-commissie (doet ze nog steeds). Hans Meijer haakte na een jaar af. Zijn taken werden overgenomen door Ronnie Jaspers.

Oprichting
Op maandagavond 27 januari 1992 was het dan zover, de eerste officiële kennismaking voor de supporters met de supportersvereniging. Er waren persberichten verspreid in dag- en weekbladen om zoveel mogelijk publiciteit te krijgen. Op deze avond werden de supporters geïnformeerd over de activiteiten die op stapel stonden en over zaken waar de vereniging zich voor ging inzetten (busreizen naar uitwedstrijden, clubblad, supportersavonden). Het werd een succes. Ruim 250 supporters waren naar Monnikenhuize gekomen, zelfs een groot aantal spelers was van de partij. "Er hadden niet veel meer mensen moeten komen", lacht Ralph. "De businessclub zat bomvol. We hadden gehoopt dat er zo'n 50 mensen zouden komen opdagen, maar deze opkomst was natuurlijk geweldig. Meer dan de helft van de bezoekers werd dezelfde avond nog lid." Johan vult aan. "We werden overspoeld met eigenlijk alleen maar positieve reacties. 

Mensen belden ons, supporters schreven brieven om ons succes te wensen en vroegen hoe ze lid konden worden." Eind 1992 had de vereniging al 350 leden. Er kwam enorm veel werk op de oprichters af. Er was weinig geld binnen de club. Er was bijvoorbeeld geen geld om een computer aan te schaffen. Postzegels, noem maar op, alles werd zelf betaald. Over elk tientje dat moest worden uitgegeven, werd vergaderd. Een goed voorbeeld was het clubblad. Het bestuur verdeelde Arnhem en omstreken in gebieden. Ieder bestuurslid nam een aantal bladen voor zijn rekening en bezorgde deze bij de supporters. "Klopt", zegt Ralph. "In weer en wind, op de fiets of de brommer, werden de clubbladen bij de leden bezorgd. De verre adressen verstuurden we per post. Iedereen nam dan een aantal magazines mee naar hun werk en haalden ze daar door de frankeermachine. Zo bespaarden we toch weer wat geld. Het clubblad werd ook nog eens gevuld door leden van het bestuur. Iedereen moest een pagina vullen. Nou dit was niet te doen. En al snel kregen we hulp van Bart Lagerberg, Marc Wildeman en Dennis van Kesteren. Tot op heden zijn deze jongens nog steeds actief voor de club."

Risico's
Ook werd direct na de oprichting al busreizen naar uitwedstrijden (Feyenoord, PSV en Utrecht) georganiseerd. "Kun je het voorstellen?", zegt Ralph. "Er was destijds een vrij simpele organisatie. De bestuursleden waren tegelijk ook busbegeleiders, stewards waren er toen nog niet. Rein Papenburg belde bijvoorbeeld naar Eindhoven en vertelde dat wij met drie bussen zouden komen. Niets geen M.E. Het enige wat je zag was een motoragent die ons de weg naar het stadion wees. Bij Feyenoord stopte de bus midden op het Stadionplein. Een groep wandelde naar de hoofdtribune, de rest van de aanhang verdween in het uitvak. Kun jij dit nu nog voorstellen?" "Ja, maar onbewust hebben we ook grote risico's gelopen", wil Johan graag kwijt. "De kosten voor de bus en het toegangskaartje werden toen in de bus betaald. Tel de opbrengst van de drankverkoop erbij op en de opbrengst van de loterij, dan heb je toch een groot bedrag bij je. En daar stonden dan de bestuursleden met 2.500 piek de man op zak in het stadion. Thuisgekomen zaten we dan tot in de late uurtjes al het geld te tellen. Maar ja, je deed het voor de vereniging. 

We hadden in het begin ook een bingo. Via sponsors hadden we een aantal prijzen gekregen. Zelf heb ik toen ook wat prijzen gekocht. Aan het eind van de avond hadden we veertig gulden verdiend, tenminste dat dachten we. Maar ik had mijn bon van de prijzen nog niet gedeclareerd. Dat was een bedrag van veertig gulden. Het bonnetje heb ik toen maar weggegooid, zodat we toch nog iets verdiend hadden." "In het begin keken veel mensen de kat uit de boom", weet Ralph nog. "Ze wilden eerst zien wat we deden. Gelukkig kregen we van een aantal mensen wel het vertrouwen. Neem Bert Oudsen, bij vele Arnhemmers een bekend gezicht op de markt. Bij hem konden we altijd aankloppen voor een fruitmand. Of die nu bestemd was voor een geblesseerde speler of voor een prijs in de bingo, Bert Oudsen stelde altijd kosteloos wat beschikbaar. 

Ook via Rob kregen we altijd een aantal Heinz-pakketten. Zes jaar na het oprichten van de vereniging benaderde Paul van Halteren en Henk van Arnhem een van de bestuursleden. Met Vitesse Aktief (supportersactiviteiten) hadden zij geld overgehouden. Paul en Henk vertelden ons dat zij vertrouwen hadden in de vereniging en stelden het gespaarde bedrag beschikbaar aan de supportersvereniging. Nou, dat was natuurlijk een geweldig gebaar."

Merchandising
Ook de merchandising werd op poten gezegd. Rob Teerink was hiervoor de verantwoordelijke man. Achter de hoofdtribune stond een oud koffiekraampje. Het was een hok, van 1,5 bij 1,5 meter. Hier verkochten Rob en Ralph tijdens thuiswedstrijden hun assortiment. Nou ja, assortiment… We verkochten petjes, T-shirts en sjaals. Dat was toen echt alles wat er van Vitesse te koop was. Ook waren er aanmeldingsformulieren te verkrijgen. Alle supporters moesten dus naar deze kraam komen, want dit was het enige verkooppunt in het hele stadion. 

Een paar jaar later kreeg de vereniging ook een schaftkeet, voor de staantribune. Voorwaarde was wel dat deze kraam door de medewerkers zelf ingegraven moest worden. "Ja, en wij enthousiast graven", glimlacht Johan. "We hadden die kraam goed ingegraven, alleen bleek er een waterleiding onder de grond te zitten die naar de toiletten leidde. Na een aantal weken stroomde er een hele hoop water van onder de kraam vandaan. Wat bleek. De medewerkers hadden na een doelpunt te enthousiast gereageerd waardoor de schaftkeet op de waterleiding terecht was gekomen, met als gevolg dat deze was gesprongen." Ook het vervaardigen van de verenigingspasjes was een enorm werk. Via via werden er buspashoesjes geregeld. Ieder lid kreeg een eigen stamkaart, waarop een pasfoto was bevestigd en het nummer van het lidmaatschap stond erop. "Alles werd met de hand gedaan", blikt Ralph erop terug en slaakt een diepe zucht. "We moesten alle foto's met de hand bijknippen en die op de stamkaart plaatsen. En als je zag wat voor foto's we kregen. Oude gebruikte pasfoto's met de nietjes er nog in, vakantiefoto's en foto's waar twee personen op stonden, en daar moest je dan maar iets van zien te maken, ongelooflijk. Bij het Gemeentevervoerbedrijf leenden we een bepaald soort tang. 's Avonds konden we die ophalen, maar de volgende ochtend moest die wel weer terugbezorgd zijn. 

De vereniging heeft nu veel meer financiële armslag. We moesten ons toen zelf maar zien te bedruipen." Bij het verlaten van Monnikenhuize had de vereniging bijna 2.500 leden. Momenteel heeft de vereniging een ledenbestand van ruim 7.000 leden. Een prestatie om trots op te zijn. De groep medewerkers is gegroeid naar 110 vrijwilligers, er worden activiteiten georganiseerd voor jong en oud, en er valt zevenmaal in het seizoen een clubblad bij de leden op de mat. Dit alles is toch een geweldige prestatie. En dat hebben we mede te danken aan de jongens én de meid van toen…