Karel Aalbers, onze ex-voorzitter en dé man die Vitesse groot heeft gemaakt en Gelredome heeft gerealiseerd, werd twee jaar geleden gedwongen af te treden. Maar hij blijft zijn liefde trouw: "Ik volg alles rondom Vitesse, en mijn deur staat voor iedereen open."

Net als iedereen is Karel Aalbers als gewone supporter bij Vitesse begonnen. Als ik hem ernaar vraag, moet Karel glimlachen: "Op m'n zevende of zo ging ik voor het eerst, mét een kaartje, naar Vitesse. De tweede keer wist ik net als andere jongetjes dat je dat ook anders kon doen. Je kon op de Monnikensteeg onder het hek door kruipen als de suppoosten even niet keken. Ik was dus een heel gewoon supportertje. Ik weet ook nog dat toen Vitesse kampioen werd van de Tweede Divisie, bij HVC in Amersfoort, ik op het dak zat van de bus die er naartoe reed. Ik had de paraplu van mijn moeder geelzwart geverfd. Dat ding waaide op het dak van die bus naar de filistijnen, daar heb ik thuis nog gesodemieter over gehad." 

Karel noemt moeiteloos talloze namen van spelers uit die tijden en zijn grote idool was Hans Verhagen. "Ik ken nog het liedje uit mijn hoofd: 'En hij zal 'm erin jagen, in jaaagen, Verhagen, Verhaaagen!' Ik werd meegezogen in dat gevoel voor de club. Alles is Vitesse. Als Vitesse won, won ik ook. En als Vitesse verloor, verloor ik. Dat heeft elke echte supporter. Op een gegeven moment probeerde ik, net als alle jongetjes, vanaf de jongensstaantribune via het pad naar de gewone tribune te lopen, waar de grote jongens stonden. Die stonden daar te schelden en te doen… En dan word je na een wedstrijd of vijf een keer herkend door zo'n jongen met een grote mond. Dan ben je trots. Dat is fantastisch."

Vitesse Kids-Club
In 1983 moest hij het noodlijdende Vitesse redden van een faillissement. Niet eenvoudig, want Arnhem liep bepaald niet meer warm voor Vitesse. "In Arnhem wonen van oudsher veel ambtenaren die na hun carrière in het westen kwamen genieten van het goede leven hier. Daarom is er in Arnhem weinig bindmiddel, te weinig trots. In Heerenveen of Doetinchem is er een samenbundeling van krachten rond de club. Wij moesten dat allemaal zelf ontwikkelen. Vanaf '98 is de ontwikkeling door de komst van Gelredome stormachtig geweest en ontstond er saamhorigheidsgevoel, er kwamen mensen naar Vitesse uit de Betuwe en nog verder weg. Natuurlijk waren die vele duizenden mensen die naar Gelredome kwamen niet direct fanatieke Vitesse-supporters zoals de supporters die al jarenlang naar Monnikenhuize gingen. Voordat ze echt die Vitesse-bacil hebben, gaan er jaren overheen. Daarom hebben we de Vitesse Kids-Club opgericht. Als je kinderen enthousiast maakt voor de club, krijg je een echte aanhang. Aan dat soort dingen moesten we hard werken! Ook nu nog is Gelredome nog lang niet af! We waren bezig de hoeken van de promenades in te vullen en het verder te exploiteren. Vitesse wilde Gelredome overnemen om er dingen te doen voor de supporters."

Supporters serieus nemen
Als hij over Vitesse spreekt, raakt Karel Aalbers vanzelf gepassioneerd. Hij begint rustig, maar al snel praat hij verwoed over allerlei zaken. "Natuurlijk wilde ik ook direct een Supportershome. Maar Gelredome was een multifunctioneel stadion, daarom konden we niet alles direct realiseren, konden we niet alles geelzwart maken. En we hadden te maken met oude supporters, jonge supporters, met supporters die al lang kwamen, met nieuwe supporters die 'opgevoed' moesten worden. Er was tegenwerking voor onze plannen, van omwonenden uit Elden. Dan moet je met elkaar in gesprek gaan. Niet oorlog voeren, maar overtuigen, de weerstand wegnemen. Een voetbalclub is van en voor iedereen dus je moet met iedereen praten. Dat is niet eenvoudig, maar wel ontzettend leuk. 

Ik heb zoveel gepraat met en geluisterd naar supporters. Je hoort veel, de één vindt het bier te koud, de ander vindt dat je te vroeg het stadion uit moet… zo hoor je wat er leeft en veel zaken besprak ik later in het managementteam. Ik neem supporters serieus. Veel praten met supporters is belangrijk maar ik vind 't ook hartstikke leuk. Ik ging regelmatig met ze mee naar uitwedstrijden. Om onze supporters te steunen, maar ook om te zien hoe dat ging. Ik weet nog dat we eens bij een uitwedstrijd tegen PSV op een stationnetje als vee tussen de politiepaarden werden gedreven. Ik dacht toen 'als supporter zou ik dit niet accepteren'. Een andere keer ging ik samen met Rein Papenburg mee met de trein, toen de spoorwegpolitie op een schandalige manier tegen Vitesse-supporters optrad. Over dat soort zaken heb ik later met de KNVB gesprekken gevoerd en dat heeft ertoe bijgedragen dat zaken beter zijn gaan lopen. Als je er niet middenin staat en met je supporters meeleeft, zie je dat niet! We hebben hele discussies gehad met supporters over de Zuidtribune achter de goal in Gelredome. 

Aanvankelijk leek het supportersgroepen van vak CC en DD van Monnikenhuize niks, ze vonden dat ik er niets van snapte. Maar toen zorgden we ervoor dat seizoenkaarten voor de Zuidtribune goedkoop werden, Charley's bar kwam er, op de promenade werd geregeld iets georganiseerd, en zo trok iedereen ernaartoe. Nu is het de plek waar je móet zijn." Hij lacht: "De kleur van de stoeltjes in het stadion… dat is ook een leuke rel geweest! We presenteerden de plannen aan het bestuur van de Supportersvereniging en toen riepen er al snel een paar: 'Wat? Dat kan niet!' Waren op sommige plaatsen stoeltjes groen-rood-zwart gekleurd. Helemaal niet bij stilgestaan. Dat is snel veranderd. Dat is goed, dan wordt de club van iedereen. Ik ging ook altijd zaterdags naar jeugdwedstrijden. Dàt is wat ik nu ontzettend mis: gewoon naar jeugdwedstrijden kijken. Dan zag ik Nicky Hofs, die, na allerlei fysieke problemen waarover we hadden gesproken en waarvoor hij lang behandeld was, ineens begint te groeien en tegen Ajax er zomaar een vrije trap prachtig in schiet…"

Supportersvereniging
Er is één ding wat veel oude supporters Karel Aalbers verwijten: Nieuw-Monnikenhuize heeft nooit een mooie afscheidswedstrijd gehad. Karel: "Dat had één reden: van veiligheidsmensen, politie, en Utrecht-bestuurders waar het stadion de laatste thuiswedstrijd door supporters was gesloopt, kregen we het signaal: doe het niet, dat kan een drama worden als supporters het stadion in de fik gaan steken. Ik had een enorm gevecht moeten leveren om in Gelredome geen hekken en grachten in het stadion te krijgen. En als er ook maar iets was gebeurd tijdens zo'n laatste wedstrijd, zou dat direct consequenties hebben gehad voor zaken in Gelredome. Dat is echt de enige reden", zegt hij geëmotioneerd. 

In datzelfde Monnikenhuize, op 16 januari 1992, werd de Supportersvereniging Vitesse opgericht. "Wij hebben destijds het bestuur van de Supportersvereniging (SV) hulp geboden, ook financieel. Er moet een gezonde relatie tussen de club en de SV zijn, want je dient hetzelfde belang. Maar de SV moet wel zelfstandig zijn en zijn eigen grieven, wensen en ideeën uiten, anders maak je er een monddood klasje van. Want voorop staat dat voetbal emotie is en als je bij voetbal je emotie niet meer kan laten gelden, is het fout. De supporters vind ik het belangrijkst. Dát is je kern. Je sponsors zijn het gevolg van het feit dat je een grote groep supporters hebt. Niet andersom. Als je heilig in je club gelooft, moet je naar de supporters luisteren en de dingen doen waardoor de club ook echt van de supporters is. De SV is nu zo groot dat je verschillende ideeën en belangen in die groep hebt. Dan moet je als bestuur vaak compromissen sluiten. Dat is niet altijd even goed. Je zou dan kunnen denken: het bestuur is er voor de grote lijnen maar we laten toe dat er verschillende bloedgroepen zijn. Misschien komen zo verschillende opvattingen in de SV goed tot hun recht. Van groot belang voor de club Vitesse was en is dat het managementteam een nauwe relatie heeft met de supporters. 

Ook al heb je soms grote meningsverschillen, je moet nooit stoppen met overleggen. Ook ik heb felle discussies gehad met supporters en heb beslissingen genomen waar niet iedereen het mee eens was. Maar ik heb altijd naar ze geluisterd. Alle argumenten werden gewogen en dan werd er een beslissing genomen die het beste was voor de club.

Geen rancune
Karel Aalbers houdt alles bij over Vitesse en heeft nog steeds veel contact met supporters, mensen in de club, spelers en ex-spelers. Maar hij komt niet vaak meer bij een wedstrijd. "Soms ga ik naar een wedstrijd van de jeugd." Maar Sander Westerveld belt nog regelmatig 'el presidente', zoals Westerveld Aalbers noemt, afgelopen kerst heeft Aalbers weer honderden kaarten van Vitesse-supporters ontvangen, hij krijgt gedichten, en er is zelfs een Vitesse-supporter die in Dieren woont en in Apeldoorn werkt, die elke dag even langsrijdt 'om te kijken of bij Aalbers thuis alles goed is'. 

Karel wordt nog steeds regelmatig aangesproken. "Ik stond laatst op straat met iemand te praten, stopt er een auto, raampje gaat naar beneden, en een man zegt: 'Ha Karel, je mot weer snel terugkomme'." Dat soort dingen is een pleister op de wonde na alles wat er gebeurd is." Karel blijft knokken voor zijn rehabilitatie. "Er is de laatste twee jaar nogal wat gebeurd. Het is toch te gek voor woorden, ik heb keihard voor de club gewerkt, mijn steentje aan het stadion bijgedragen en dan word je als een crimineel geboeid weggevoerd en vastgezet. Dat heb ik gewoon niet verdiend. Ik ben als oud vuil aan de kant gegooid. Nog geen twee jaar daarvoor werd ik bij de opening van Gelredome regelrecht de hemel in geprezen. En ineens wil men doen geloven dat je een prutser en een misdadiger bent. Dat en de hele publiciteit eromheen: mij en mijn gezin is enorme schade toegebracht. Natuurlijk wil ik dat dat rechtgezet wordt, da's toch logisch? 

Al die agressie is toch niet van mijn kant gekomen? Maar, let wel: bij alles wat ik doe zorg ik ervoor dat de club geen schade oploopt. Daar ben ik veel te veel Vitessenaar voor. Het enige wat ik wil is dat mensen die mij geweld hebben aangedaan, worden gecorrigeerd. Niet vanuit rancune, die tijd is voorbij, maar omdat er anders een totaal verkeerd beeld van mij blijft hangen. Het is wel de bedoeling dat mijn gezin gewoon over straat kan lopen, begrijp je? Veel mensen zeggen dat ik gek ben dat ik de club nog steeds wil helpen. Maar zo zit ik in elkaar, Vitesse is zo lang een groot deel van mijn leven. Ik denk ook dat ik kan helpen, maar dan moet ik natuurlijk wel de kans krijgen. Ik heb alles geprobeerd, maar de poort blijft dicht. Moet er dan eerst een curator aan te pas komen, voor ik een telefoontje krijg? Dat is toch eigenlijk te gek?"