Henk van Arnhem was op Monnikenhuize een vertrouwd persoon. Een begrip was-ie. Ook fungeerde de kantinebaas als aanspreekpunt voor de supporters. Die vonden bij hem altijd een gewillig oor. Hij moedigde hen aan een eigen vereniging van de grond te tillen. Die kwam er, in 1992. Een paar jaar later werd Henk, samen met Karel Aalbers, in Luxor geridderd tot erelid van de supportersvereniging. De zilveren Vitessenaar (onderscheiding van Vitesse) wil even iets recht zetten. "Ik was de eerste, Karel de tweede." Henk, inmiddels 62, is bij Vitesse in vaste dienst. Hij is verantwoordelijk voor de horecabegeleiding van alle elftallen.

Henk van Arnhem was vroeger in Arnhem zelf horecaondernemer. Hij runde bij het station Picar en de VAD-restauratie. Nadat hij was gestopt, liep hij Herman Veenendaal, die hij al kende uit het zakenleven, weer eens tegen het lijf. "Die vroeg me of ik de boel op poten wilde zetten", blikt Henk terug op die begintijd, en vertelt en passant een staaltje van zijn ondernemersgeest. "Het zou maar tijdelijk zijn. Vitesse lag toen op zijn kont, we trokken geen publiek meer, en dat was net in die tijd dat Karel Aalbers aan het bewind kwam. De zaak moest worden opgebouwd. We hadden in het stadion zelf geen enkel verkooppunt. Ik heb toen de firma Bruil gebeld en vroeg of we een schaftwagen konden krijgen. Die werd dan als verkooppunt gebruikt. Later werden dat er zeven. Op een gegeven moment heb ik om een schaftkeet gevraagd. Geen schaftwagen, maar een schaftkeet. Die hebben we toen verbouwd tot onze eerste officiële sponsorruimte. Als ik Bruil belde was het eerste wat ze zeiden: 'Je hebt zeker weer wat nodig'. Ze noemde me daar Johan Bodegraven."

De kantine werd een verzamelplaats voor de supporters. Henk zorgde ervoor dat er allerlei activiteiten van de grond kwamen. Er werden kaartavonden gehouden, later bingoavonden. En in dit alles was Henk min of meer de bindende factor. "De supporters kwam een biertje drinken. Het was er gezellig, er werd een kaartje gelegd, er was een scorebord waar de competitiestanden werden bijgehouden en wij organiseerden toen ook al een verkiezing van de speler van het jaar. Zo is het idee ontstaan om een eigen verenging op te richten. Eigenlijk is die ontstaan uit Vitesse Aktief, die de voorloper van de supportersvereniging genoemd mag worden. Ik was er erg bij betrokken en had een goede band met de supporters. In veel zaken werd ik gekend. Je zag ook dat er behoefte was om gezamenlijk dingen te doen. De roep om een eigen club te beginnen werd steeds luider en op een gegeven moment resulteerde dat in een eigen vereniging. Ik ben natuurlijk meteen lid geworden van de supportersverenging. Later ben ik erelid geworden, het eerste erelid van de vereniging. Daar spreekt toch waardering uit voor wat je voor hen allemaal gedaan hebt."

Die band tussen club en supporters is minder hecht dan vroeger, vindt Henk. Dat komt ook doordat alles zo verspreid is. De wedstrijden van het eerste elftal worden in Gelredome gespeeld, de andere elftallen spelen bij SML en de trainingen worden op Papendal gehouden. "Wat dan een beetje wegvalt is de saamhorigheid", meent Henk. "Op Monnikenhuize was er wel een band tussen de club en de supporters. Je kon elkaar toen gewoonweg niet mislopen, maar nu ligt alles uit elkaar. Je komt elkaar niet meer zo gauw tegen. De supporters hebben ook geen eigen honk, waar ze na de wedstrijd gezellig een biertje kunnen drinken. De supporters moeten elkaar kunnen treffen. Je ziet de sfeer weer een beetje terugkomen op de zaterdagmiddag als bij SML de jeugd of het tweede er speelt, dan is het soms weer ouderwets gezellig. Dat komt ook door een fantastische samenwerking met SML."