Tekst: Pauline Tirion
Foto's: Geranda Kooyman-Vos

In een doodlopend straatje in Elderveld woont de familie Kinkelaar: vader Ton, moeder Maja, dochter Paula en zoon Martin. Dat het een familie is met een geelzwart hart wordt al snel duidelijk. Zodra je een stap over de drempel zet, en kennis hebt gemaakt met hond Kyra, komen de eerste verhalen over Vitesse al op tafel. Maar eerst gaat Geranda, de fotografe van Zwart op Geel, op zoek naar een geschikte plek voor de foto's. Dat allebei de kinderen van de familie een kamer hebben die tot de nok toe vol staat met Vitesse-spullen, maakt het een stuk makkelijker.

Voetbal
"Als zevenjarig knaapje liep ik al rond bij Vitesse. We woonden op de Geitenkamp en kregen een guldentje van mijn moeder om binnen te komen", steekt Ton van wal. Voetbal heeft altijd al een belangrijke rol gespeeld in zijn leven, zowel het naar Vitesse gaan als zelf voetballen. Ton (49) heeft zelf in het eerste van Sempre Avanti gespeeld. Dit was ook de club waar Theo en Hugo Bos in hun jeugd te vinden waren. Een oefenwedstrijd tussen zijn club en Vitesse werd na vijftien jaar zijn afscheidswedstrijd, een mooier afscheid kon hij zich niet wensen. Naast zelf voetballen heeft de bij PTT Post werkzame Ton ook nog zijn zoon Martin (18) getraind bij voetbalclub Eldenia. 

Helaas is Martin op het moment van het gesprek vanwege zijn studie niet aanwezig. We zullen dan ook niet te horen krijgen wat hij van zijn vader als trainer vond. Op de vraag of Ton nog andere hobby's heeft, wordt hij aangevuld door zijn vrouw: "Wandelen, met vakantie gaan." Voor Maja (47) zelf zijn de hond, puzzelen en lezen haar hobby's, maar is sporten altijd haar grote passie geweest. "Veel sporten zat er altijd al in. Ik wilde sportacademie doen. Maar in april toen ik eindexamen moest doen, kreeg ik een brommerongeluk en scheurde ik mijn kniebanden. Dat was echt jammer. Mijn vriendinnen wilden dat ik samen met hen fysiotherapie ging doen, maar dat was het laatste wat ik toen wilde. Ik ben bij Schoevers cursussen gaan volgen en gaan werken als secretaresse." Dochter Paula (21) studeert aan de Hogeschool van Arnhem-Nijmegen en zit in haar eerste jaar Sociaal Pedagogische Hulpverlening en naast fitness is ook voetbal haar hobby. Tussen al deze Vitesse-supporters is het vriendje van Paula bijna een vreemde eend in de bijt: "Ik kom al tien jaar bij Vitesse, maar mijn eerste club is het niet." Gelukkig wordt dit door de familie Kinkelaar helemaal geaccepteerd. "Moet toch kunnen?", aldus moeder Maja.

Liefde voor Vitesse
Al van jongs af aan voetbalt Ton. "Als je op zondag zelf moest spelen, kon je niet naar Vitesse. Op een gegeven moment is het hele boeltje veranderd en speelde Vitesse ook op zaterdagavond. Toen kon ik ook vaker gaan. Ik had toen nog geen seizoenkaart, maar ging vaak op losse kaarten." Dat er op zondag gevoetbald wordt door amateurclubs is voor Ton een beetje een doorn in het oog. "Je hoort wel eens dat bij voetbalelftallen die zelf op zondag spelen de helft niet komt opdagen als die zondag Vitesse speelt. Dat vind ik eigenlijk belachelijk. Nee, dat vind ik niet van die jongens belachelijk….Eigenlijk zou al het voetbal gewoon op zaterdagavond moeten worden gespeeld, zodat iedereen zijn eigen hobby kan blijven uitvoeren. Ja, toch?"

 Ton beseft dat dit in de praktijk wel eens moeilijk uitvoerbaar zou kunnen zijn, omdat je vaak afhankelijk bent van veiligheidsmaatregelen en dergelijke. "Toen ben je op een gegeven moment met Martin naar Vitesse gegaan." Maja brengt het verhaal weer op hoe de liefde voor Vitesse is ontstaan.. Ton vervolgt: "Martin ging toen een keer met een kameraadje naar Vitesse toe, dat was tegen FC Twente. Hij stond te springen en te doen. Ik dacht: vriend, jij overtuigt je moeder en ik ga dan lekker mee. En vanaf die tijd zijn wij op de kidstribune gaan staan. Martin was toen tien. Hij stond altijd vlak voor het hek naar de wedstrijd te kijken. Daardoor zagen we hem altijd op televisie. Toen er tijdens een wedstrijd tegen NAC gevochten werd en ze door de hekken kwamen, zijn we overdekt gaan staan, vak BB." Vanaf 1992 heeft Ton een seizoenskaart. 

Toen heeft hij ook aan zijn dochter gevraagd of ze niet een keer mee wilde gaan. Paula wilde vanaf die eerste keer elke wedstrijd mee en dat resulteerde in 1994 in een seizoenkaart. "Ik ging altijd al met mijn broertje mee als hij moest voetballen. Voetbal is ons met de paplepel ingegoten." Naast vader en de kinderen is ook moeder Maja met het Vitesse-virus besmet. "Vanaf de opening van het Gelredome ga ik mee naar Vitesse. Naar Monikkenhuize ging ik niet mee vanwege de kou en het lange staan. Puur door de betere accommodatie in het Gelredome werd het voor mij mogelijk om mee te gaan."

Sfeer
"Op Monnikenhuize stonden we altijd met hetzelfde groepje bij elkaar en in het Gelredome hebben we vanwege de sfeer gekozen voor Zuid. We zijn zo'n anderhalf uur voor de wedstrijd aanwezig om genoeg plaatsen vrij te houden. Dat is het nadeel van geen vaste plaatsen, maar het voordeel dat je bij elkaar kunt zitten en dat je iemand mee kunt nemen", vindt Ton. Maja en Ton vinden wel dat de sfeer iets minder is geworden. "Ik vind dat de mensen minder achter hun elftal staan. Je moet ze steunen in goede en slechte tijden. Als je daar wat van zegt, word je zelfs uitgelachen. Ik moet zeggen, bij uitwedstrijden is het vaak wel gezelliger. Dan zit de stemming er meer in dan bij thuiswedstrijden, supporters staan dan meer achter de club", aldus Ton.

Uitwedstrijden
"Ik wilde alle stadions zien waar eredivisievoetbal gespeeld wordt. Zo is het een beetje begonnen", licht Ton toe naar aanleiding van de vraag hoe lang zij al naar uitwedstrijden gaan. Tijdens Monnikenhuize gingen ze ook al, maar sinds het Gelredome gaat de hele familie Kinkelaar geregeld mee naar uitwedstrijden. In het begin was niets te gek, ook al kostte het behoorlijk wat geld. Nu kijken ze meer of het uitkomt aangezien er tussen vertrek en thuiskomst soms wel acht of negen uur zit. Zoals het geval is bij Roda JC. "Maar we zijn nog in dat oude stadion geweest. Dat had ik niet willen missen", zegt Ton met veel overtuiging. "Dat was echt helemaal niets, echt verschrikkelijk. De frikadellen waren bevroren en over de sanitaire voorzieningen zullen we het maar niet hebben." 

Een voorbeeld van een leuke uitwedstrijd noemt Maja de wedstrijd tegen MVV aan het eind van het seizoen toen Ten Cate nog trainde. "We zaten in een kippenhok waar het bloedheet was, met allemaal plastic. We hebben die jongens zo hard staan aanmoedigen, dat ze beter gingen spelen", herinnert Maja zich. Ton vraagt zich op dat moment af of Maja niet de wedstrijd tegen RKC bedoelt. Maar Paula weet zeker dat haar moeder MVV bedoelt. Zij houdt niet voor niets een boek bij van alle wedstrijden waar ze naar toe zijn geweest..

Favoriet
Over hun favoriete speler zijn in ieder geval moeder en dochter het meteen eens, namelijk Stefanovic. Het vriendje van Paula stemt hier mee in, hoewel hij ook Sikora sterk vindt spelen. Ton beweert geen favoriet te hebben. "Ik kijk puur naar het hele elftal. Ik kijk per wedstrijd. Als je zelf hebt gevoetbald weet je ook dat als je een wedstrijd minder goed speelt je er dan uit moet." Uiteindelijk komt Ton toch met een voorkeur, namelijk Nanu. Hij is vooral te spreken over de mentaliteit van Nanu: knokken tot je er bij neervalt. Niet alleen Nanu heeft de juiste mentaliteit, maar ook de familie Kinkelaar. Zij zullen Vitesse blijven steunen, in goede en slechte tijden. "Wij hopen dat er samenwerking komt, op wat voor manier dan ook. Dat alle mogelijkheden worden aangegrepen om Vitesse weer gezond en op een hoger niveau te krijgen."