Dromen zijn bedrog zong Borsato in maart 1998 tijdens de openingsavond van het Gelredome. We zaten met ruim 25.000 mensen in een prachtig overdekt stadion met daarin een unieke grasmat. Hoezo zijn dromen bedrog. Vitesse had zojuist gewonnen en was op weg naar de topdrie. Het bestuur zat gedegen in elkaar, zo dachten we. Zakelijke toppers uit de stad en regio bemoeiden zich positief met onze club. Nuon was een fantastische sponsor en de bestuursvoorzitter was een supporter van de club en een vriend van onze voorzitter.
Kortom de club was op weg om de eind jaren tachtig ingezette weg naar de top in Nederland te vervolmaken. Speciaal diegenen onder ons die er al bij waren bij het kortstondig eredivisieschap begin jaren zeventig knepen zich eens in de armen. Toen vergaapten we ons in een volgepakt Monnikenhuize aan de wereldsterren van Ajax en Feijenoord, die gestoken waren in tot hun knieën hangende suède jassen. Clubs bovendien met een de wereldbeker in hun prijzenkast. Dat niveau zou voor ons in Arnhem wel nooit weggelegd zijn. Een stabiele eredivisieploeg in Arnhem was toen al een droom voor ons. Ruim 25 jaar later bleek dat dromen geen bedrog hoeven te zijn. De eerste paal ging de grond in en sportief speelden we zeer behoorlijk. In de pers werd met respect en afgunst geschreven over het mirakel van Arnhem.
Het sprookje duurde twee jaar. De voorzitter werd eruit geknikkerd. Door de Nuon, zeiden degenen die het meenden te weten. Prompt werd er een soort van supportersguerrilla tegen de Nuon gestart met als gevolg dat een van de royaalste sponsors uit het vaderlandse voetbal zijn banden met Vitesse verbrak en we zonder shirtsponsor zaten. Alles wat de weggestuurde voorzitter zei was waar, alles wat de toen nog aan Vitesse verbonden mensen zeiden was niet waar, zeiden degenen die het meenden te weten.
Nu zijn we wederom twee jaar verder. Ondanks alles zijn er meer seizoenskaarthouders dan twee jaar geleden verkocht, maar uit de problemen, ho maar. De uitgaven schijnen hoger te zijn dan de inkomsten. Het ene bestuurslid zegt dat het zo fout gaat, terwijl volgens een ander het allemaal wel goed komt. Het voor shirtsponsoring gewilde Vitesse-shirt is verworden tot het outcastshirt van het Nederlandse voetbal, geen bedrijf wil er op staan. Zeker, de pers wordt nog dagelijks gehaald. Cameraploegen voor de rechtbank, beschouwingen over wanneer en waar het definitief mis is gegaan, veel rumoer rond een boek waarin onder meer Jomanda-achtige zaken beschreven worden, vroege uitschakeling in de beker, miskopen, allemaal zaken die veel aandacht krijgen. Veel mensen in Nederland lachen zich te barsten. Immers, hoogmoed komt voor de val. Bij mij thuis wordt al jarenlang geen soapseries meer gevolgd. Geen touw meer aan vast te knopen. Velen in mijn omgeving spreken al over de Vitesse-soap. Ik niet, daarvoor is mijn hart te zeer geelzwart.
Enige weken geleden las ik een interview met Mart Smeets over zijn Arnhem-gevoel. In het buitenland betrapt hij er zich op eerst op de sportpagina te kijken naar wat Vitesse gedaan heeft. Over de soap rond Vitesse verkondigde hij twee stellingen: een triest verhaal over verkeerd omgaan met macht, en de opvatting dat Karel echt heel goed op weg was, maar dat zijn uitvoering niet chique was. Arnhems chique, dat was toch de sfeer die tot een paar jaar geleden rond onze club hing, zakelijke prognoses een heel eind ingelost, sportieve prognoses een heel eind ingelost, supportersgroei een heel eind ingelost, waarom moest dat kapot en is het verworden tot het straatvechtersfeertje van nu.
Bestuurders met kracht, sta op, neem de zaak in handen, reorganiseer zo nodig nog verder in organisatorische en sportieve staf en laat de club niet afglijden tot een niveau waarop het moeilijk is om weer terug te keren naar het eind jaren negentig bereikte niveau. Er is de afgelopen twee jaar te veel gebeurd, te veel mensen zijn beschadigd, zakelijk en zeker ook privé. Laat dat niet voor niets geweest zijn en laten we na de winterstop mogen constateren dat dromen toch geen bedrog hoeven te zijn en dat die woorden van Borsato op de openingsavond van ons fantastische stadion dus niet waar blijken te zijn.
