Van 1985 tot 1987 speelde nog een echte Arnhemmer bij Vitesse. Via Arnhemse Boys belandde hij bij Vitesse. Het eerste seizoen was Bosveld trainer, het tweede seizoen stonden Dorjee en Overweg aan het roer. Zijn officiële debuut maakte Toon Hartemink tegen Willem II, op 31 augustus 1985 (zijn verjaardag!), 1-5 verlies. In totaal speelde hij slechts 29 keer voor Vitesse, wat kwam doordat hij veelvuldig met blessures kampte. Na twee seizoenen Vitesse, ging Toon terug naar de Boys, waar hij na zijn actieve carrière meer dan tien jaar voorzitter is geweest.

De 41-jarige Arnhemmer heeft onlangs de voorzittershamer overgedragen en is bij de Boys als trainer in dienst getreden. Een wel heel merkwaardige wending. "Ja, met ingang van dit seizoen ben ik trainer geworden. Na elf jaar voorzitter te zijn geweest van de club, ben je nu trainer. Meestal verwacht je dat je later voorzitter wordt, maar het is zo gelopen. We wilden met de Arnhemse Boys naar de hoofdklasse. We zijn bezig geweest met sponsors en betere, betaalde spelers. Op een gegeven moment konden we de stap niet maken, omdat de kosten gewoon te hoog werden en dat konden we samen met de sponsors niet opbrengen. 

De club draait niet alleen om het eerste elftal, alle teams tellen mee, vandaar dat we een andere weg zijn ingeslagen. Ik ben toen gevraagd om trainer te worden, in de hoop dat de jongens bij de Boys zouden blijven. De geldkraan ging namelijk dicht. Nou, dat is ons aardig gelukt, er zijn maar een paar spelers vertrokken. Er spelen nu veel jongens uit de omgeving. Kijk, als je stopt met betalen gaan de betere spelers toch weg, maar we hebben een goede groep, jongens die bereid zijn om voor elkaar te knokken. Alleen, omdat ik nu trainer ben geworden, heb ik moeten stoppen als assistent-scheidsrechter bij de A-jeugd van Vitesse. Dat vind ik wel jammer.

Ik heb in mijn periode samen met Theo (Bos, red.) gespeeld. We zijn altijd vrienden gebleven. Toen Theo trainer werd van de B-jeugd van Vitesse heeft hij mij gevraagd assistent-grensrechter te worden. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Toen Theo de A-jeugd ging trainen, ben ik daar gaan vlaggen. Ik heb er altijd met plezier gevlagd."

Carrière.
"Op een gegeven moment klopte Vitesse bij mij aan. Ze hadden een verdediger nodig voor de selectie. In die periode had Vitesse weinig financiële middelen. Daarom werden er amateurs uit de regio gehaald. Ik heb toen een testtraining gedaan, samen met Erik-Jan Hardeveld. Het werd een partij op het scherp van de snede. We werden toen bekeken door Van Veenendaal en Doesburg. De keuze is toen op mij gevallen. Mijn eerste wedstrijd was een oefenwedstrijd tegen Feyenoord. Die wedstrijd speelde ik sterk. Tegen Willem II (1-5 verlies) en Cambuur (2-1verlies) ging het niet goed. De slachtoffers van die wedstrijden waren Evert Gerritsen en ik. Daardoor kwam Theo (Bos) aan spelen toe. Vlak daarna kreeg ik een liesblessure.

Het tweede seizoen kwam ik wel meer aan spelen toe. Alleen kreeg ik last van mijn knie. Voor de wedstrijd tegen SVV kreeg ik een spuit in de knie van sportarts Delleman. De volgende dag was het helemaal mis met mijn knie. In totaal ben ik zes keer geopereerd, maar het heeft me wel pijn gedaan dat ik Vitesse moest verlaten. Ik was een ideale twaalfde man voor het elftal. Het tweede seizoen kwam ik eigenlijk te kort, maar Dorjee zag dat ik graag wilde. Het probleem was alleen dat ik te graag wilde. Speelde je het weekend niet, moest je op dinsdag aan de bak. Alleen wilde ik me dan zo graag bewijzen, met als gevolg dat me vaak een gele kaart werd gepresenteerd. Dat leverde me dan weer een schorsing op, zodat ik weer niet beschikbaar was voor het eerste."

Feest
"Tijdens mijn eerste seizoen bij Vitesse heb ik veel gelachen. Onze trainers waren Kowalik en Bosveld. Maar eigenlijk deed Bosveld alles alleen. Wat een geweldige man, voor zo'n iemand ging je door het vuur. Als we op de training een partijtje speelden, wilde ik altijd bij Bosveld zitten. Ten eerste omdat hij geweldig kon voetballen, want als je bij Bosveld zat verloor je nooit een partij. Ten tweede omdat hij je in die partij helemaal doormidden schopte! Als je dan later in de kantine zat, zette Bosveld lege flessen bier op een tafel, die hij er dan met een bal af ging schieten, geweldig. Dat was echt een man van de club. Ook bij Dorjee kon je lachen. Er werden toen jongens van buiten gehaald. We kwamen uit de kantine en het had gevroren, alle auto's zaten dicht. André Stafleu had 's middags een nieuwe Opel Manta gekocht. Dus hij stapt in die auto, maar vond het niet nodig te krabben. Hij rijdt weg en rijdt zo met die gloednieuwe auto tegen de lichtmast aan. 

Komen we een keer van de Korenmarkt, hadden ze de hele voorruit van Andrés wagen ingeslagen. Trapt hij het glas eruit en rijdt zo weg, kon hij even wakker worden. Hij ging ook door het leven als André StaVieux. Bij een partijtje op de training moest de verliezende partij een strafrondje lopen. Wij verloren die partij, loopt Richard Budding ook naar de kleedkamers toe. Roept Dorjee dat hij vijfhonderd piek boete krijgt als hij zijn strafrondje niet loopt. Roept Budding terug: 'Ik zal vast duizend piek overmaken, ook al voor de volgende keer.' Man, zoveel verdiende ik in een heel jaar."

Theo
"Theo Bos is een echte Vitessenaar. Ik heb respect voor hem en vooral voor zijn prestaties bij Vitesse. Iedereen dacht dat hij alleen een man kon uitschakelen en kon bikkelen. Maar vanaf de periode dat hij met Frans Thijssen heeft gespeeld, is Theo ook een goede voetballer geworden. Misschien is hij wel te sociaal, hij is op en top Vitesse. Als het Vitesse slecht gaat, gaat het Theo ook slecht. Met de jeugd doet hij het goed. De jonge spelers hebben ook veel respect voor hem. Kijk, Theo is geen talenknobbel, maar er lopen in de jeugd veel buitenlandse jongens rond en met een paar woorden maakt hij duidelijk wat hij verlangt van die jongens. Dat vind ik knap. 

Ik ben ervan overtuigd dat Theo de kwaliteit heeft om trainer te worden van een goede eredivisieclub." "Zitten we vorig seizoen in een hotel met de jeugd, ergens in Rotterdam. De jongens mochten niet stappen. Gaat opeens de lift open en staan er vier jongens klaar om te gaan stappen. Toen ze ons zagen, ging de lift meteen weer dicht. 'Nou', zegt Theo. 'Dat is balen, moeten wij ze gaan zoeken.' Komen we ze in de Baja Beach Club tegen, dat was om halfdrie. Zegt Theo dat ze om vier uur in het hotel moesten zijn en dat waren ze dan ook. Heeft hij die jongens laten omkleden en ze 25 minuten lang rondjes om het hotel laten lopen. Een dacht er slim te zijn en sprong over een heg om de route te kunnen afsnijden, maar die knaap is wel een paar keer over die heg gestruikeld."

Wedstrijd
"Sommige wedstrijden vergeet je nooit, zoals die oefenwedstrijd thuis tegen Feyenoord. Het stadion zat bomvol en ik speelde een goede partij. Ook die wedstrijd tegen het Nederlands elftal was bijzonder. Op dinsdag raakte ik geblesseerd, maar ik hoorde dat ik de volgende dag moest spelen doordat er blessures waren. De hele dag heb ik toen mijn been gekoeld om de blessure te verminderen, was mijn been verbrand, door de kou! Maar ik heb wel gespeeld. Ook de wedstrijd tegen Ajax in De Meer weet ik me nog heel goed te herinneren. Cruijff was daar toen trainer. Trentelman speelde op Van Basten, ik moest het opnemen tegen Bosman. We hadden van de trainer de opdracht gekregen om het eerste kwartier zonder tegendoelpunten door te komen. 

Die tactiek is wel een halfuur besproken. En wat denk je, stonden we na drie minuten al met 1-0 achter, door Bosman. Ook speelden we toen derby's tegen NEC en Wageningen. Tegen Wageningen voelde het eigenlijk niet als een derby, die bestonden ook bijna niet meer. Tegen NEC leefde het niet zo erg als nu. Daar in Nijmegen hebben de mensen niet alles op een rijtje, er zullen er zeker wel goeie tussen zitten, maar toch. We gingen een bedrijfsuitstapje maken, had ik de Vitesse-bus geregeld, maar een van die gasten weigerde gewoon om plaats te nemen in de bus."

INHOUD ZWART OP GEEL