Het politieke geweld in Noord-Ierland laaide op toen Huub Loeffen maandag 17 september 1990 voor het eerst in zijn leven een vliegtuig binnenstapte. Hij was toegevoegd aan de selectie van Vitesse, onderweg naar haar eerste Europa Cup-avontuur ooit.

Pas een jaar eerder meldde de tot dan toe vrij anonieme Arnhemse club zich na een absentie van tien jaar weer in de eredivisie. Onder trainer Bert Jacobs klom Vitesse di­rect naar een verrassende vierde plek op de ranglijst; goed voor Eu­ropees voetbal. Het werd een avon­tuur om nooit te vergeten. De Ierse vrijheidsstrijd in London­derry ging in 1990 niet voorbij aan Vitesse, dat kon rekenen op veel mediabelangstelling. En waar me­dia was, volgden bomaanslagen; bedoeld om de attentie van de we­reld te krijgen. Zo’n vijftig minu­ten voor de wedstrijd vond er, op een steenworp van het stadion een bomaanslag plaats.

Huub Loeffen: „We zaten in de kleedkamer en hoorden een harde dreun. Ik geloof niet dat iemand het idee had, dat het om een bom­aanslag ging. Het leek meer op vuurwerk. Ik had wel gehoord van de IRA en zo, maar je bent toch erg met voetbal bezig.” Op zo’n 250 meter van het stadion had de IRA gepoogd een electrici­teitscentrale op te blazen. De aan­slag was geen succes, een legerjeep moest het ontgelden, slachtoffers vielen er niet. Wel waren de rook­pluimen te zien in The Brandy­well, waar de spelers 20 minuten later aan de warming-up begon­nen. Twee dagen later zou er een tweede, niet ontplofte bom wor­den gevonden. De omgeving werd afgezet en volledig uitgekamd.

Huub Loeffen werd bij de selectie van trainer Bert Jacobs gehaald omdat Rick Hilgers niet kon spe­len en Hans van Arum niet hele­maal fit was. Van Arum kon later wel starten. Vitesse was toch al gehavend want ook Phillip Cocu en Frans Thijs­sen waren er niet bij. Loeffen was in de competitie al twee keer suc­cesvol geweest. Hij begon zenuw­achtig aan de trip. „ Die zenuwen waren meer omdat het mijn eerste vliegreis was dan vanwege de wed­strijd. Iedereen was verder vrij rus­tig”, herinnert Loeffen, toen acht­tien jaar, inmiddels 35 en werk­zaam voor de Velpse aannemer Ja­ger, op het onderdeel vastgoed- en bedrijfsprojecten. Destijds moest hij vrij vragen van de Meao.

In het gezin Loeffen kwamen vlieg­reizen niet voor. „Wij waren thuis met zijn zevenen, een gewoon ge­zin. Wij gingen met de auto op va­kantie, niet met het vliegtuig.” De herinneringen aan zijn en Vit­esse’s eerste Europa Cup-wedstrijd ooit zijn wat vervaagd. Waarom hij bij de selectie was gehaald, is hem ontgaan. Wie er niet bij wa­ren, weet hij niet meer. „ Ik herinner mij wel al die militai­re voertuigen op de hoeken van de straten. En tijdens onze training in het stadion, liepen er hazewind­honden rondom het veld. Er lag een soort sintelbaan, waar die hele snelle honden aan het rennen wa­ren.”

Het bleek een voorbode voor het Engelse kick and rush waarmee Vitesse deze woensdagavond werd geconfronteerd. „Het was ook een raar veld, dat liep helemaal bol”, graaft Loeffen in zijn geheugen. „Wij waren hun voetbal niet ge­wend. Veel lange ballen, opportu­nistisch. Wij speelden verzorgd voetbal, maar het was best een las­tige wedstrijd.” De tiener uit Velp tekende in de 17de minuut voor een historische treffer. Loeffen herinnert zich een lange trap. „ De bal vloog over ie­dereen heen, stuitte een paar keer en ik lobde hem over de keeper.” Nu herinnert hij zich de spanning en de atmosfeer van zijn eerste Eu­ropese wedstrijd. „Het zijn toch de wedstrijden waarvoor je het doet.

Ik heb best veel Europese wed­strijd gespeeld. Tegen Dundee, KV Mechelen, Real Madrid en later metWillem II nog tegen Dynamo Tbilisi en Sevilla. Maar dat shirt van Derry heb ik niet, gek hè, vol­gens mij ruilden we toen niet zo vaak. Dat kwam later.” Zijn treffer leverde Loeffen wel roem op. Direct na de wedstrijd vloog het elftal terug naar Neder­land. De volgende ochtend zat Loeffen in de ontbijtshow van RTL 4. „ RTL 4 was toen onze shirtspon­sor. Ik zat bij Victor de Koninck en later nog bij Henny Huisman. RTL4 en Vitesse wilden allebei ho­gerop.

Opstelling Vitesse: Van der Gouw; Sturing, Straal, Bos, Vermeulen; Laa­mers, Van den Brom, Eijer; Latuhe­ru, Van Arum, Loeffen ( Visser). Edward Sturing kreeg de eerste (en enige) Europese gele kaart.