Hij was een van de eerste ‘Enge­landvaarders’. Toen Frans Koenen in 1980 op 22- jarige leeftijd het Ka­naal overstak om zijn sportieve ge­luk op het Britse eiland te beproe­ven, was slechts een handvol land­genoten hem voorgegaan. „Ik denk dat je me gerust een pio­nier mag noemen”, vertelt de 48-jarige Bemmelnaar. „Tot die tijd hadden er nog niet zo veel Ne­derlanders in Engeland gespeeld. En op het moment waren ze op de vingers van één hand te tellen. Arnold Mühren en Frans Thijssen speelden toen bij Ipswich Town en dat was het wel zo’n beetje.”

Koenen streek zelf neer bij New­castle United, dat toen nog in First Division speelde, een klasse onder de Premier League. De Magpies wa­ren destijds nog een slapende reus. „Het Newcastle van toen is niet te vergelijken met het Newcastle van nu. Het was in potentie al wel een topclub, met een enorme achter­ban. Alleen was er financieel nog niet zoveel mogelijk. Dat verander­de pas na de komst van Kevin Keegan als manager, vele jaren la­ter. Met hem kwamen de sponso­ren en het grote geld.”

Koenen, die 16 augustus 1980 debu­teerde in de uitwedstrijd tegen Sheffield Wednesday, zou zijn tweejarig contract niet uitdienen. „Het begin was goed. Manager Bil­ly McGarry liet me elke week spe­len. Newcastle speelde nog in het oude St. James Park, zo’n typisch houten stadion dat plaats bood aan 25 tot dertigduizend man.” Dertien wedstrijden en een doel­punt later, sloeg voor hem het noodlot toe en raakte Koenen zelf langzaam maar zeker in de verge­telheid. „In het duel tegen Leeds United scheurde ik mijn knieband af. Het was het begin van het ein­de van mijn periode in Engeland.”

Koenen onderging een operatie en kwam tot de ontdekking dat de weg terug lang en vooral eenzaam was. „ De begeleiding vanuit de club hield niet over. Bij mijn her­stel was ik grotendeels op mezelf aangewezen. ‘Je zoekt het maar lek­ker uit’, was daar de gedachte.” Koenen meldde zich bij het begin van het nieuwe seizoen volledig hersteld weer bij de groep, maar de tussentijdse trainerswisseling ­ MacGarry had plaatsgemaakt voor Arthur Cox - pakte slecht uit voor hem. De nieuwe man zag het to­taal niet zitten in de kleine Dutch­man. Die nam niet lang daarna de boot terug naar Nederland.

Via de Belgische tweedeklasser KFC Diest kwam de oud-trainer van onder andere De Bataven bij Vitesse te­recht, waar hij zijn profcarrière uit­eindelijk afsloot. Wat bleef zijn de herinneringen aan het Engelse voetbal in het alge­meen en Newcastle in het bijzon­der. „ De Engelsen deden in die tijd nog niet aan een warming-up. Ze namen kort voor de wedstrijd een warm bad of stapten onder een he­te douche, trokken de schoenen aan en gingen aan de aftrap staan. Bij Newcastle was dat niet an­ders”, lacht Koenen.

Koenen zou nooit meer terugke­ren in Newcastle. „Newcastle ligt niet bepaald naast de deur. Of ze me daar nog kennen? Ik denk van niet. Daarvoor was mijn periode er te kort.”