Hendriks speelde vier seizoenen voor Vitesse, tussen 1982 en 1986. Ook in die tijd was Vitesse al een club waar het vaak onrustig was. „Vitesse vond altijd al dat het in de eredivisie thuishoorde”, zegt Hen­driks, die na een jaartje Heracles het betaalde voetbal verliet en nadien nog uitkwam voor Leones en Achil­les’ 29. „Vitesse deed destijds veel aankopen, omdat het naar de eredi­visie wilde. Op papier hadden we vaak een ploeg voor de bovenste vijf, maar dat lukte niet. Dat kwam ook omdat er veel trainerswisselin­gen plaatshadden. Ik heb geloof ik zes trainers meegemaakt in die vier jaar.” Hoewel Vitesse zich in die dagen op­hield aan de zelfkant van het betaal­de voetbal, koestert Hendriks zijn mooie herinneringen aan zijn avon­tuur in het profcircuit. Hij somt er een aantal op: „ De 3- 0 tegen VVV in de beker. De club had een actie gehouden om ook kinderen naar het stadion te krijgen en het zat toen helemaal vol. In de beker won­nen we ook van PSV. Toen vocht ik directe duels uit met de broers Van de Kerkhof. Dat was een aparte erva­ring. Net als de oefenwedstrijden, thuis tegen Sporting Gijon en Steaua Boekarest, dat net de Europa­cup had gewonnen. En ook mijn eerste wedstrijd zal ik nooit verge­ten. Uit tegen Cambuur, voor 12.000 man. Daar stond ik, als jongen uit de derde klasse.”

Hij kwam pas op zijn 23ste bij Vites­se, nadat een maandenlange stage bij Ajax niet had geresulteerd in een vertrek bij zijn amateurclub Sport­club Bemmel. „ Ik was een laatbloeier”, zegt Hen­driks. „Ik ben heel blij dat ik het ni­veau van de eerste divisie heb ge­haald, dat ik me heb geprofileerd in het betaalde voetbal. Ik kwam van­uit de derde klasse, maar heb bij Vit­esse bijna altijd in de basis gestaan. Vooral op het middenveld, maar ik was overal inzetbaar.” In zijn laatste jaar in Arnhem had hij veel last van blessures. Daardoor kreeg hij geen nieuw contract en zo liep hij de opmars van de club rich­ting de eredivisie mis. „Ik vond het echt heel jammer dat ik de fase ge­mist heb waarin Vitesse in de lift zat”, zegt Hendriks. „ Ik ben heel blij dat ik betaald voetbal heb gespeeld. Maar ik ben nu al op mijn 28ste ge­stopt in het betaalde voetbal. Mis­schien was ik anders wel meege­groeid naar het niveau van de eredi­visie. En misschien had ik dan nu nog wel als trainer bij Vitesse geze­ten.” Hendriks is momenteel bezig aan zijn laatste seizoen als hoofdtrainer van zondag eersteklasserWAVV uit Wageningen. Eerder trainde hij RK­HVV, Jonge Kracht, SCH, GVVV en DTS’35. Komend seizoen gaat hij in zijn woonplaats Bemmel aan de slag bij de plaatselijke Sportclub. Hoe belangrijk voetbal voor hem is?

„Het is mooi als je van je hobby je beroep kunt maken. Bij mij is dan niet helemaal het geval.” Even valt de makkelijk pratende faci­litair manager van het Stedelijk Gymnasium in Arnhem stil. Dan zegt hij: „Ik heb lang gehoopt dat ik in de wereld van het betaalde voet­bal als trainer een plek zou vinden. Het A-team van Vitesse, of Jong Vit­esse. Dat is het meest aantrekkelijke om te doen, als je in dat wereldje hebt gezeten. Maar die kans moet je wel krijgen.” Toch was het afgelopen jaar bijna raak geweest. „Vitesse heeft toen te­lefonisch bij me geïnformeerd voor Jong Vitesse. Ik zat toen net een dag in Tsjechië, waar ik op vakantie was. Om dan meteen terug te rijden voor een gesprek, dat zag ik niet zit­ten. Vitesse had haast, acht dagen la­ter begon Jong Vitesse met de voor­bereiding. De club kon niet langer wachten. Het was jammer dat het niet doorging, ook omdat ik het met mijn huidige baan wel had kunnen regelen.” Zo’n vijf tot acht keer per seizoen, als hij het kan combineren met zijn trainersbaan, bezoekt hij Gelredome voor een thuiswedstrijd van Vitesse. „Ik vind de beleving fantastisch”, zegt Hendriks, die maandags vaak langs de lijn staat bij Jong Vitesse, dat de thuiswedstrijden bij hem om de hoek speelt in Bemmel. Hij hoopt dat zich in de toekomst een nieuwe kans zal aandienen. „ Mis­schien komt er nog een keer een gaatje. Ik houd het in elk geval open. Het betaald voetbal blijft toch trekken.”