Europa

Europa

Deel 1 | Deel 2 | Deel 3 | Deel 4 | Statistieken

Met Vitesse Europa in - deel 2

Weer koppelde het lot Vitesse in de eerste UEFA-Cup ronde, ditmaal van het seizoen 1993/1994, aan een tegenstander van de andere kant van de Noordzee, ditmaal Norwich City FC. Voor de 'Canaries', de bijnaam van de in het geel-groen spelende Engelse provincieclub, betekende de ontmoeting met Vitesse het debuut op het Europese podium.

Eindelijk kwam er een einde aan de frustraties van Norwich City en haar fans. De club was namelijk het meest ongelukkige slachtoffer van de Europese uitsluiting voor de Engelse clubs na het beruchte Heizeldrama. Op die bewuste 29 mei 1985, voor de aanvang van de Europacup-1 finale tussen Juventus en Liverpool FC, ontstond er een grote chaos in het vak vol Italiaanse supporters toen Engelse 'fans' hun vak binnendrongen. Vanwege de grote druk stortte vervolgens een muur over een groot gedeelte in. In de paniek die hierop ontstond werden vele aanhangers van voornamelijk Juventus onder de voet gelopen, vertrapt of verpletterd. Toen de balans opgemaakt werd bleken er maarliefst 38 toeschouwers de dood te hebben gevonden in het Brusselse 'Heizelstadion'.

Enkele weken voor deze verschrikkelijke gebeurtenissen was het nog groot feest in Norwich. Door Sunderland in de Milk-Cup-finale (de huidige League-Cup) op 'Wembley' te verslaan plaatste men zich voor het eerst in de historie voor Europees voetbal. De vreugde veranderde al snel in onbegrip toen de UEFA Engeland voor enige jaren uitsloot voor het spelen in de diverse Europese bekertoernooien. Juist tijdens deze ban bereikte Norwich twee van de beste klasseringen uit de clubhistorie; men werd vijfde in het seizoen 1986/1987 en vierde in 1988/1989, plaatsen die normaal gesproken Europa hadden gegarandeerd. Zo werd dus tot in totaal drie keer de club én de fans een Europees avontuur onthouden.

Op 15 september 1993 was het dan eindelijk zover, en maakte Norwich City FC zijn Europese debuut in het eigen stadion 'Carrow Road' tegen Vitesse. Aanvankelijk leken de Arnhemmers, gesteund door een goede start in de Nederlandse competitie, te profiteren van het afwachtende spel van de Engelsen. Voor de rust verzuimde Vitesse het overwicht om te zetten in een voorsprong, en kreeg vervolgens de rekening na de pauze keihard gepresenteerd in de vorm van maarliefst drie tegendoelpunten. Binnen 20 minuten profiteerden achter een volgens de snelle Nigeriaanse spits Efan Ekoku (53e minuut), de Welshman Jeremy Goss (68e minuut) en aanvoerder John Polsten (71e minuut) van fouten in de geel-zwarte verdediging. Het was dan ook een vrijwel onmogelijke opdracht deze forse achterstand in Arnhem goed te maken. Vitesse knokte voor wat het waard was maar slaagde er niet in tegen de zeer defensief spelende Engelsen te scoren (0-0). Een mogelijke plaats in de tweede ronde bleek dan ook in Engeland te zijn verknald.

Een teleurgesteld Vitesse pakte de draad overigens goed op in de vaderlandse competitie en kwalificeerde zich op de laatste wedstrijddag wederom voor het UEFA-Cup toernooi middels een vierde plaats in de eindrangschikking. Het laatste benodigde puntje werd op een wel zeer 'vriendschappelijke' manier binnengehaald in het Groningse 'Oosterpark'. Omdat ook de plaatselijke FC voldoende had aan één punt, om dan niet te degraderen, werd deze wedstrijd zeer verrassend... 0-0!

En weer was er 's-avonds traditioneel feest op de Korenmarkt wegens de derde vierde plek op rij en natuurlijk het bereiken van Europees voetbal. Eindelijk kwam er tijdens de loting voor de eerste ronde geen Britse tegenstander uit de bus, maar het zeer sterke Parma Associazione Calcio (kortweg Parma AC) uit Italië. De laatste jaren had deze voorheen vrij onbekende club zich opgeworpen als dé schrik van de gevestigde topclubs zoals AC Milan, Sampdoria en Inter Milan. Ook op Europees niveau had men van zich doen spreken door tweemaal de finale van het Europacup-2 toernooi (voor bekerwinnaars) te bereiken. In het seizoen 1992/1993 werd deze cup zelfs veroverd door winst op het Belgische Antwerp FC; in het Londense 'Wembley Stadium' werd het 3-1 voor de Italianen. Een seizoen later volgde een herhaling, maar werd er in Kopenhagen wel verloren van Arsenal FC (Engeland).

Geen eenvoudige opgave dus voor Vitesse om verder te komen in het UEFA-Cup toernooi. Vooral ook omdat de voorbereiding op de thuiswedstrijd verre van optimaal was. Na een omstreden trip naar Oezbekistan en een slechte seizoenstart flopte ook nog eens de generale repetitie bij Ajax. Al na 4 minuten kon Arjan Vermeulen met een rode kaart het veld van stadion 'De Meer' verlaten na een charge op de doorgebroken Edgar Davids. Er volgde een genadeloze afstraffing: 5-0. Meer nog dan deze nederlaag deed het ontbreken van spits Hans Gillhaus stof opwaaien in het Arnhemse kamp. Hij was door coach Herbert Neumann zelfs thuis gelaten, volgens de trainer om hem te prikkelen voor de belangrijke wedstrijd tegen Parma.

Juist de verguisde Gillhaus bleek achteraf verantwoordelijk voor de 1-0 score waarmee Vitesse zeer verrassend van de Italianen won! Na een briljante solo-actie van Glenn Helder was hij precies op tijd om de vlijmscherpe voorzet hoog in het doel te werken. Eindelijk speelde Vitesse vol zelfvertrouwen en bleef het goed op de been tegen het behouden Parma. Vooral de zeer sterk spelende Chris van der Weerden troefde op het middenveld keer op keer de gevaarlijke Gianfranco Zola en de tegenvallende Zweedse international Tomas Brolin af. Toen Parma op het eerste verlies in een uitwedstrijd ooit op Europees niveau geleden leek af te gaan zorgde de geprikkelde en bikkelharde verdediger Fernando Couto nog voor enige opschudding door Phillip Cocu in het gezicht te slaan. De Russische scheidsrechter Levnikov was resoluut en gaf de Portugese international de rode kaart.

Twee weken later bleek dat Vitesse in Arnhem niet het echte Parma aan het werk had gezien. De Italianen, die weer konden beschikken over de Colombiaanse sterspeler Faustino Asprilla die voor de heenwedstrijd geschorst was, pakten de zaken vanaf het begin anders aan. Vitesse kreeg geen gelegenheid de bal in de ploeg te houden en zo de geïsoleerd voorin staande spitsen Gillhaus en Helder te bereiken. Uitblinker Zola was uiteindelijk toch verantwoordelijk voor de uitschakeling. Na ruim twintig minuten benutte hij zijn specialiteit door een onterecht toegekende vrije trap te verzilveren (1-0) en in de tweede helft maakte hij het karwei af door een strakke voorzet die door doelman Raimond van der Gouw alleen maar licht kon worden verwerkt in te tikken (2-0).

Voor de tweede achter een volgende keer werden de Arnhemmers in de eerste ronde uitgeschakeld. Toch kon men met opgeheven hoofden het veld verlaten. Als schrale troost gold dat ook nu Parma weer de Europese finale zou halen. Na Vitesse sneuvelden nog AIK Solna (Zweden), Athletic de Bilbao (Spanje), Odense BK (Denemarken) en Bayer 04 Leverkusen (Duitsland). De finale werd een Italiaans onderonsje, en ook hierin bleek weer eens de kracht van Parma. Het gerenommeerde Juventus werd in Parma met 1-0 verslagen en in het eigen stadion op 1-1 gehouden. De beide doelpunten kwamen op naam van Dino Baggio, die juist een jaar eerder Juventus voor Parma had verruild. Hij bezorgde zijn nieuwe club dus de UEFA-beker, iets waarvoor Vitesse drie seizoenen later (1997/1998) opnieuw mocht strijden.

Deel 1 | Deel 2 | Deel 3 | Deel 4 | Statistieken

https://cleanmat.eu/nl https://cleanmat.eu/nl