Jacques Alberts
Jacques Alberts

Werd geboren op 27 februari 1926 en maakte al op 16-jarige leeftijd zijn debuut in het eerste elftal van Vitesse. Oorspronkelijk was Jacques ('Sjaak') afkomstig van het Velpse Gelria. Eenmaal bij de junioren van Vitesse trok hij al snel de aandacht van de trainer en groeide hij uit tot een vaste kracht als linksback in het Geel-Zwart.
 
Tijdens de oorlogsjaren maakte hij voor het eerst deel uit van het eerste elftal, toen nog als midvoor. Vitesse speelde op dat moment in de Tweede Klasse Oost en vertoonde zijn kunsten op het oude terrein van Monnikenhuize. De Arnhemmers werden enkele malen kampioen in hun klasse, ondermeer in het seizoen 1943/1944, maar slaagden er steeds niet in, middels de promotiewedstrijden tegen de kampioenen van de overige klassen, te promoveren naar de Eerste Klasse.
 
Een jaar later kwam de competitie vanwege het oorlogsgeweld volledig stil te liggen. Toch keerde het gehavende Vitesse, het sportterrein met al z'n materialen was aardig gehavend uit de strijd gekomen en enkele leden waren tijdens de hevige gevechten zelfs omgekomen, het seizoen direct na de bevrijding (1945/1946), na vele jaren Tweede Klasse terug op het hoogste Nederlandse voetbalniveau. Helaas was dit verblijf maar voor korte duur, na twee seizoenen werd de omgekeerde stap alweer gemaakt.
 
Gelukkig was dit niet voor zo'n lange periode als eerder het geval was. Aan het eind van het seizoen 1949/1950 mocht Vitesse zich weer de sterkste noemen en voegde men zich weer tussen de 'voetbalelite' van Nederland. Het jonge, succesvolle team werd enige jaren bij elkaar gehouden en bleek een vaste waarde in de Eerste Klasse. In het seizoen 1952/1953 was Geel-Zwart weer terug aan de vaderlandse voetbaltop. Voor het eerst sinds 1915 nam men weer deel aan de beslissende competitie om het landskampioenschap.
 
Op de laatste speeldag werd het afdelingskampioenschap veiliggesteld en kon men zich gaan opmaken voor de duels met de overige kampioenen RCH (Haarlem), Sparta (Rotterdam) en Eindhoven. Deze teams bleken helaas te sterk; met slechts vier punten uit zes wedstrijden eindigde Vitesse onderaan. RCH mocht zich als landskampioen laten kronen na een extra beslissingswedstrijd tegen Eindhoven in de Rotterdamse Kuip (2-1 na verlenging). De deelname aan de strijd om het landskampioenschap was het laatste grote wapenfeit van Vitesse in de originele (amateur) voetbalopzet in Nederland. Het waren de jaren waarin de roep om het invoeren van betaald voetbal steeds groter werd.
 
Tijdens het seizoen 1954/1955 ging de KNVB eindelijk overstag en deed het betaalde voetbal in Nederland zijn intrede. Jacques Alberts maakte dit niet meer mee als actief voetballer. Enkele jaren eerder had hij besloten zijn maatschappelijke carrière de voorkeur te geven boven het onzekere bestaan als (semi/prof)voetballer... Tijdens zijn succesvolle jaren in Arnhem bleven zijn talenten als linksbuiten ook daarbuiten niet onopgemerkt. In 1947 werd Alberts uitverkoren voor het zogenaamde 'Zwaluwen elftal', een trainingsploeg voor het Nederlands elftal. Samen met vele andere kandidaat internationals speelde hij verschillende testwedstrijden.
 
Een jaar later al maakte hij de overstap naar het A-elftal en mocht hij mee naar de Olympische Spelen van Londen. Aan voetballen kwam hij echter nog niet toe. Gedurende de volgende Spelen, die van 1952 in Helsinki, speelde hij inmiddels wel in het officiële Oranjeshirt. Een beenbreuk van 'vaste waarde' Henk Schijvenaar (EDO) gaf de reserve eindelijk de kans om zijn debuut te maken. In de voorbereiding op het Olympisch toernooi maakte hij op 6 april 1952 zijn debuut in en tegen België (4-2 verlies).
 
Een maand later, op 14 mei 1952, speelde Alberts samen met Vitessenaar Wim Hendriks, die zijn debuut maakte, een kleurloze wedstrijd tegen Zweden (0-0). De strijd om Olympisch goud verliep vervolgens zeer teleurstellend. De eerste wedstrijd tegen het swingende Brazilië werd met maarliefst 5-1 verloren en men kon gelijk naar huis. In het najaar van 1952 speelde Alberts nog twee interlands; ook zijn tweede België-Nederland ging verloren (2-1) en tegen het Engelse amateurteam werd met 2-2 gelijkgespeeld. Al snel na zijn vijfde interland zette hij een punt achter zijn voetbalcarrière bij Vitesse. Eerder had hij al besloten zijn maatschappelijke carrière belangrijker te achten dan een overstap naar het Engelse profvoetbal. Wolverhampton Wanderers was enige tijd zeer geïnteresseerd in het degelijke spel van Alberts. Of was het toch zijn liefde voor Vitesse die hem deed besluiten zijn kunsten nog enige tijd op Nieuw Monnikenhuize te blijven vertonen? De ouderen onder ons zullen Jacques Alberts in ieder geval blijven herinneren als een echte Vitessenaar, want dat was hij in hart en nieren!
 
Jacques Alberts
geboren 27 februari 1926
overleden 8 juli 1997
positie: midvoor, later linksback
Clubcarrière
Alberts debuteerde al op z'n 16e (in 1942) in het eerste elftal van Vitesse, eerder speelde hij voor het Velpse Gelria. Omdat zijn maatschappelijke carrière hem op dat moment meer zekerheid bood stopte hij in 1952 met voetballen. Enige jaren later deed het profvoetbal zijn intrede in Nederland.
Interlandcarrière
Jacques Alberts speelde in totaal vijf interlands. Op 6 april 1952 debuteerde hij in en tegen België, reisde datzelfde jaar mee met het Nederlands elftal naar de dramatisch verlopen Olympische Spelen in Helsinki (directe uitschakeling na 5-1 verlies tegen Brazilië) en speelde zijn laatste interland datzelfde jaar nog tegen het Engelse amateurteam.
 
1. 06 april 1952 België-Nederland 4-2
2. 14 mei 1952 Nederland-Zweden 0-0
3. 16 juli 1952 Nederland-Brazilië 1-5 (Olympische Spelen)
4. 19 oktober 1952 België-Nederland 2-1
5. 15 november 1952 Engeland (amateurs)-Nederland 2-2
https://cleanmat.eu/nl https://cleanmat.eu/nl