Frans de Munck

Frans de Munck, alias 'De Zwarte Panter', sloot zijn imposante carrière midden jaren zestig af onder de lat bij Vitesse. De legendarische doelman was toen al 44 jaar en begon direkt aan zijn trainersloopbaan, ook in Arnhem bij Vitesse. Geboren in Zeeland (Goes) op 20 augustus 1922, groot geworden in Limburg (Sittardse Boys), een ster in Duitsland (1.FC Köln) en nadat ook in Nederland het betaalde voetbal zijn intrede deed teruggekeerd op de Nederlandse velden (Fortuna'54, DOS, Veendam, Cambuur) kwam De Munck in 1965 op 'Nieuw-Monnikenhuize' terecht.

Op voorspraak van de toenmalige trainer Pepi Gruber werd Frans de Munck benaderd om in Arnhem te komen spelen. Zeven jaar eerder, seizoen 1957/1958, vierden zij grote successen bij het Utrechtse DOS waar het landskampioenschap werd binnengehaald. Het was de eerste en enige landstitel van De Munck in Nederland ooit. Wel maakte hij deel uit van het 1.FC Köln dat in 1954 kampioen van West-Duitsland werd. Datzelfde jaar keerde de doelman terug naar Nederland (Fortuna'54) toen ook hier eindelijk betaald voetbal werd ingevoerd. Juist hierdoor was De Munck vele jaren in Duitsland aktief geweest.

In Nederland was de keeper namelijk voor een lange tijd (één jaar) geschorst omdat uitkwam dat hij bij Sittardse Boys wel al betaald kreeg voor het voetballen. Het was in de tijd dat hij, inmiddels ook onze nationale doelman, graag de overstap naar Ajax maakte en alles al geregeld leek. Maar door het verhaal betreffende de betalingen ging dit niet door en kwam De Munck bij toeval in Köln terecht. Ook vele andere topspelers trokken naar het buitenland (voornamelijk Frankrijk) en openden pas echt de ogen van de vele Nederlandse voetballiefhebbers tijdens het duel ten bate van de slachtoffers van de watersnoodramp in februari 1953.

In het Parijse 'Parc des Princes' versloeg een team van Nederlandse voetbalprofs die in het buitenland aktief waren het veel sterker geachte Franse nationale team met 2-1. Dit leek dé aanzet voor het opstarten van betaald voetbal in Nederland. De 'verbannen' spelers waren weer welkom en zo keerde ook Frans de Munck weer terug onder de lat van het Nederlands elftal. Voor zijn schorsing had hij namens Sittardse Boys in 1949 tweemaal in Oranje gestaan, na zijn terugkeer vanaf 1955 kwamen daar nog 29 'caps' bij. Zijn laatste interland speelde hij op 24 april 1960 in en tegen België (2-1 verlies). In de jaren zestig bouwde De Munck rustig zijn carrière af, maar voegde toch nog enkele regels aan zijn erelijst toe. In 1965 werd hij kampioen van de tweede divisie met Cambuur en bracht de noordelingen zo terug naar de eerste divisie. Dit zelfde kunstje flikte hij een jaar later met Vitesse.

De club speelde al weer enkele jaren in de tweede divisie en hoopte dus met ondermeer de ervaring van De Munck terug te kunnen keren in de eerste divisie. Na een konstant seizoen was op 1 mei 1966 een gelijkspel op 'Nieuw-Monnikenhuize' tegen SC Gooiland (uit Hilversum) genoeg om te promoveren. Het werd liefst 5-1. Veertien dagen later werd het imponerende seizoen (vijf punten voorsprong op 'buurman' De Graafschap, doelcijfers 75-30 en op eigen veld ongeslagen) bekroond met het kampioenschap. Op het veld van HVC in Amersfoort werd met een 3-2 overwinning de titel in de tweede divisie A gegrepen. Met een heuse rijtoer door de Arnhemse binnenstad werd het kampioensteam naar 'Musis Sacrum' gereden, waar traditioneel een groots feest werd georganiseerd. Het volgende doel was de eredivisie, maar dat leek een stuk moeilijker.

Ook het seizoen 1966/1967 startte De Munck onder de lat bij Vitesse, maar het ging nu allemaal niet meer zo makkelijk als voor de zomerstop. Al gelijk het eerste competitieduel, in en tegen Alkmaar, werd met flinke cijfers (5-1) verloren. En toen ook de volgende wedstrijd, thuis tegen Holland Sport met duidelijke cijfers (0-4, eerste verlies op eigen veld in 29 maanden...) verloren werd brak er paniek uit in Arnhem. Het bestuur eiste dat De Munck niet meer opgesteld zou worden, en trainer Gruber gehoorzaamde. Gruber zette daarmeer niet alleen zijn aankoop van een jaar eerder buiten het basisteam, maart ook zijn assistent-trainer. De Munck had deze taak erbij gekregen toen hij voor Vitesse kwam spelen. Zo eindigde de spelersloopbaan van de doelman abrupt, maar stond een nieuwe al weer voor de deur.

Twee duels later, op 2 september 1966, stond Gruber op straat en nam 'De Zwarte Panter' het roer als coach over en kreeg dus vreemdgenoeg als trainer wel het volste vetrouwen van het bestuur. Hij beschaamde het vertrouwen niet en hield middels een serie van veertien ongeslagen wedstrijden Vitesse buiten de gevarenzone dat jaar. Hij zou tot 1969 als trainer aan Vitesse verbonden blijven. Daarna volgde een periode dat hij in België (Club Brugge en Lierse SK) aktief was, voordat hij voor een tweede keer in Arnhem terecht kwam. Hij probeerde het pas roemloos vanuit de eredivisie gedegradeerde Vitesse weer terug op het hoogste nivo te krijgen. Hij volgde Cor Brom op, maar slaagde er ook niet in te promoveren. In 1974 verliet De Munck voor de tweede keer 'Nieuw-Monnikenhuize'. De ex-doelman, die nog steeds in Arnhem woonachtig is, trainde daarna voornamelijk nog amateur-verenigingen (Minerva, Arnhemse Boys, AVW'66, Zuid-Arnhem en VVOM) onderbroken met een periode dat hij hoofd opleidingen bij DS'79 was.

Frans de Munck

geboren 20 augustus 1922 overleden 24 december 2010
positie: doelman 

Club-carrière

Begon in zijn geboorteplaats Goes bij Goese Boys en Goes, en vertrok in 1944 naar Sittardse Boys. Nadat uitkwam dat de doelman in Limburg betaald kreeg voor zijn inspanningen ging een geplande overgang naar Ajax niet door en kwam De Munck in 1950 bij het Duitse 1.FC Köln terecht. Hier keepte hij vier jaar en won in 1953 de beker en een jaar later het kampioenschap van West-Duitsland. Hij keerde na de invoering van het betaalde voetbal (in 1954) terug naar Limburg: Fortuna'54. In 1957 werd hij hiermee bekerwinnaar. Zijn grootste succes in eigen land was de landstitel van 1958 met het Utrechtse DOS. Hier kwam hij uit tot 1961, en vertrok daarna naar het noorden des lands (Veendam, 1961-1964, en Cambuur, 1964/1965). In 1965 werd hij benaderd door Vitesse.

Het eerste seizoen, 1965/1966, werd hij net als een jaar eerder met Cambuur, kampioen van de tweede divisie en bracht de club terug in de eerste divisie. Achteraf zou het tweede duel van het seizoen 1966/1967, op 21 augustus 1966 thuis tegen Holland Sport 4-0 verlies, zijn laatste officiële wedstrijd blijken te zijn. Na het gevoelige thuisverlies werd De Munck uit het basisteam gezet. Enige tijd later begon hier wel zijn trainersloopbaan. Hij volgde de op 2 september 1966 ontslagen Pepi Gruber op en nam Vitesse onder zijn hoede. Hij deed dit tot 1969, en keerde enige jaren later (1972-1974) nog eens terug als hoofdtrainer in Arnhem.

Interland-carrière

Speelde in totaal 31 interlands. Op 23 april 1949 debuteerde hij als speler van Sittardse Boys tijdens Nederland-Frankrijk (4-1). Vele jaren later, maar door de schorsing van de KNVB slechts dertig duels verder, nam hij op 24 april 1960 in en tegen België (2-1 verlies) afscheid van Oranje.

Eerstvolgende Wedstrijd

VITESSE - LEVANTE U.D.
26-07-2014 om 16:00 uur
 

Zoeken

Vitesse