De Velpenaar speelde al op 15-jarige leeftijd in het eerste elftal van de plaatselijke vereniging VVO. Drie jaar later werd Bosveld naar Sportclub Enschede gehaald, het begin van een mooie carrière. In vier jaar tijd speelde hij 86 wedstrijden voor de Enschedeeërs en scoorde maarliefst 43 keer. Dat bleef ook bondscoach Elek Schwartz niet onopgemerkt. Op 14 oktober 1962 maakte hij zijn debuut als international. In Antwerpen (Deurne) verloor het Nederlands Elftal voor 55.000 toeschouwers met 2-0 van gastheer België. Zijn tweede ‘cap’ liet nog even op zich wachten. Bosveld kwam in de 73e minuut van een vriendschappelijk duel tegen Oostenrijk, gespeeld in Amsterdam op 12 april 1964, in het veld voor Feyenoorder Piet Kruiver. Dit was tevens zijn laatste interland. Een weigering om als linksbuiten te gaan spelen maakte een einde aan zijn korte carrière als Nederlands Elftal speler…

Op clubniveau verhuisde Bosveld eind juli 1964 van Sportclub Enschede naar het Rotterdamse Sparta. Op Spangen zou hij in totaal acht seizoenen spelen (337 duels en 163 doelpunten!). Dit was echter geen aaneengesloten periode. Op 1 juli 1968 kwam hij voor de eerste maal te spelen voor Vitesse, die toen uitkwam in de Eerste Divisie. De Arnhemmers betaalden fl. 113.048 gulden plus de recette voor een te spelen vriendschappelijk duel (circa fl. 20.000 gulden) voor de speler. Dit oefenduel werd overigens op 7 augustus 1968 afgewerkt op stadion ‘Nieuw-Monnikenhuize’, en eindigde in een 4-1 overwinning voor eredivisionist Sparta.

Het seizoen 1968/1969 leverde Vitesse, drie jaar eerder nog spelend in de Tweede Divisie, een derde plek op. Men kwam slechts vier punten tekort om nummer twee Haarlem, naast kampioen SVV gepromoveerd naar de Eredivisie, te achterhalen. Ook in het bekertoernooi kwam Vitesse ver. In de kwartfinale gingen de geel-zwarten echter hard onderuit tegen de latere (verliezend) finalist PSV (0-7).

Precies een jaar na zijn komst keerde Bosveld weer terug naar Sparta. Op 1 juli 1969 vertrok hij voor fl. 125.000 gulden én twee spelers (Ben Bosma en Wim Kleinjan gingen de omgekeerde weg) wederom naar de Kasteelbewoners. Het verblijf aldaar zou nu vier seizoenen duren. Tijdens deze periode speelde hij met Sparta twee seizoenen (1970/1971 en 1971/1972) Europees voetbal. In 1970 reikte men tot de derde ronde (uitgeschakeld door Bayern München), een jaar later was Rode Ster Belgrado in de tweede ronde, ondanks twee treffers van Bosveld in de onderlinge duels, net te sterk. In totaal speelde hij 8 Europacup-wedstrijden voor Sparta, waarin hij drie keer scoorde. Ook ontmoette hij in zijn tweede Sparta periode zijn oude club Vitesse, dat voor het eerst in de historie gepromoveerd was naar de Eredivisie. Op 19 september 1971 bracht Sparta Vitesse in Arnhem, de woonplaats van de prof, de grootste thuisnederlaag in het betaald voetbal ooit toe: 0-6. Bosveld scoorde twee maal, waaronder zijn 100e doelpunt in het profvoetbal…

De Velpenaar speelde al op 15-jarige leeftijd in het eerste elftal van de plaatselijke vereniging VVO. Drie jaar later werd Bosveld naar Sportclub Enschede gehaald, het begin van een mooie carrière. In vier jaar tijd speelde hij 86 wedstrijden voor de Enschedeeërs en scoorde maarliefst 43 keer. Dat bleef ook bondscoach Elek Schwartz niet onopgemerkt. Op 14 oktober 1962 maakte hij zijn debuut als international. In Antwerpen (Deurne) verloor het Nederlands Elftal voor 55.000 toeschouwers met 2-0 van gastheer België. Zijn tweede ‘cap’ liet nog even op zich wachten. Bosveld kwam in de 73e minuut van een vriendschappelijk duel tegen Oostenrijk, gespeeld in Amsterdam op 12 april 1964, in het veld voor Feyenoorder Piet Kruiver. Dit was tevens zijn laatste interland. Een weigering om als linksbuiten te gaan spelen maakte een einde aan zijn korte carrière als Nederlands Elftal speler…

Op 1 juli 1973 keerde Bosveld definitief terug naar Vitesse, voor de transfersom van fl. 35.000 gulden. De routinier speelde drie maal achtereen nacompetitie, maar promoveerde nooit. ‘Charly’, deze bijnaam kreeg hij door zijn manier van lopen dat veel weg had van de beroemde Engelse filmacteur Charly Chaplin, keerde uiteindelijk in 1977 terug op het hoogste niveau. Vitesse werd kampioen van de Eerste Divisie na een gelijkspel bij FC Groningen (1-1) op 22 mei van dat jaar. De 36-jarige genoot van nog twee jaar Eredivisie in zijn geliefde stadion ‘Nieuw-Monnikenhuize’. Hij speelde in die periode 56 wedstrijden, waarin hij 15 maal het net achter de vijandelijke doelman wist te vinden.

Prachtige wedstrijden speelde Vitesse, voornamelijk in Arnhem, tegen de topclubs Ajax, AZ’67, Feyenoord en PSV. Zij waren meestal gelukkig met een gelijkspel, behaald tegen het voornamelijk op kracht spelende team van de toenmalige coach Henk Wullems. Berucht was het zogenaamde ‘Vitesse-kwartiertje’, waarin de geel-zwarten massaal het strafschopgebied van de tegenstander bestookten en uit deze situatie vaak een strafschop sleurden, goed voor een gelijkspel of zelfs winst. In deze seizoenen bereikte Vitesse een verdienstelijke 9e en een seizoen later een 14e plek in het eindklassement. Een seizoen later degradeerde Vitesse….

Op dinsdag 12 juni 1979 kreeg Bosveld een afscheidswedstrijd aangeboden tegen een selectie spelers van het Nederlands Elftal. Voor 6000 toeschouwers ging ‘Charly’ na een 5-1 verliespartij nog één keer op de schouders van zijn ploeggenoten. Maar hij zou nog vaak terugkeren bij zijn geliefde club. Zoals in de zomer van 1985, toen hij werd aangesteld als ‘Technisch Adviseur’ naast hoofdtrainer én oud ploeggenoot bij Sparta Janusz Kowalik. Vitesse was begonnen met een reddingsplan om de zieltogende vereniging na jaren van wanbeleid en slechte prestaties op het veld er weer bovenop te krijgen. Naast Bosveld en Kowalik nam Hans Dorjee de functie van ‘Technisch Manager’ op zich. De aanstelling van Bosveld leverde nog een hoop problemen op, omdat de ‘Vereniging van Oefenmeesters in Nederland’ (VVON) beweerde dat hij ten onrechte de trainingen en werkelijke coaching uitoefende, en niet de gediplomeerde Kowalik. Bosveld beschikte toen over het diploma ‘Oefenmeester II’, en mocht zich niet bezig houden met de training van betaalde voetballers. De supporters genoten echter van de fanatieke oud-speler aan de zijlijn tijdens het seizoen 1985/1986, dat prompt eindelijk weer eens een succesje opleverde: de 4e periodetitel en dus plaatsing voor de nacompetitie.

Als (hoofd)trainer was Henk Bosveld, eigenaar van een sportzaak in de Van Muijlwijkstraat en mede daardoor steeds aanspreekbaar voor vele Arnhemmers, nog actief bij de amateurverenigingen VIJDO, Arnhemse Boys, Vitesse 1892 (allen Arnhem), CHRC (Heelsum), Ulftse Boys (Ulft),TEC (Tiel), Babberich, SJN (Nijmegen) en de zaalvoetbalvereniging Docshop (Doesburg).